Ik kon kiezen, m'n huis verkopen, of de BMW.

Hans Arend de Wit

Ik parkeerde achter een rooie driewieler met een dichte laadruimte, waar een buurvrouw bij stond en een vriendin van haar die ik meermalen had gezien met een zilveren BMW 525, en die de eigenares bleek te zijn van de driewieler, een Vespa. De buurvrouw maakte een rondje, met veel gepruttel van het motortje. Aan de droge plek die de vorige geparkeerde auto had achter gelaten kon je zien hoe klein de Vespa was.
"Heb ik geruild voor de BMW," zei Irene, de eigenares. "Deze kan ik kwijt op de gracht zonder financiële aderlatingen."
Daarop vertrok zij naar huis, nadat we een afspraak hadden gemaakt om bij haar voor de deur nog een paar foto's te maken, in de grachtengordel van Amsterdam.
Al jaren nam ik de tram, of ik ging lopen als ik in het centrum moest zijn. Maar op die Januaridag was het daar eigenlijk te koud voor, en het adres op de Prinsengracht was ver van de dichtstbijzijnde tramhalte. Maar Irene Swier had me gezegd dat het zou meevallen om 's middags bij haar op de gracht een parkeerplaats te vinden. Ik moest tussen de Raadhuisstraat en de Noordermarkt zijn, maar al even voorbij de bibliotheek stond het al stil, een vrachtwagen met een cementmolen stond te lossen alsof het dagen zou duren en ik kon niet verder. Uit ervaring van jaren geleden ging ik er van uit dat de Keizersgracht ook wel vast zou staan en was de Herengracht misschien wel helemaal niet te bereiken. Er was een parkeerplaats, maar dat zou inhouden in dat ik een eind door de kou zou moeten lopen. In de buurt van het opgegeven huisnummer stonden twee rooie Vespa driewielers, één schuin op het trottoir van de brug en één bijna klem tussen een gemeentelijk elektriciteitsconsole en een peperbus en een lantarenpaal. Een ogenschijnlijk riante vooruitgang in parkeercomfort, een eigen plaatsje. Zoals afgesproken maakten we voordat we over de autoruil zouden praten eerst de foto's, het licht werd snel minder.
De laadbak was ingericht als een hondenmand. De honden hadden er nog niet in gelegen, dit was de eerste keer. Ze hadden even een duwtje nodig. "Tot nu toe liep ik met ze naar het Westerpark," zei Irene, "een minuut of tien, maar zo'n actieradius is wel heel beperkend. Trouwens, de Vespa op de brug is er net bijgekomen. De parkeerplek is ideaal hier, maar het blijft natuurlijk onzeker of ie de volgende keer niet bezet is. Ik ben aangewezen op dit soort kleine plekjes die geen officiële parkeerplekken zijn; met de neus tegen een boom bijvoorbeeld waar de Vespa niet op de rijweg uitsteekt."

Ik hoor hier thuis, maar m'n auto is hier niet meer op te brengen.
Tot nu toe geen woord van kwaadheid of teleurstelling over het door het parkeerbeleid van de gemeente vrijwel afgedwongen afscheid van haar BMW! "De BMW heb ik van mijn vader gekregen," zei Irene,"één van de fijnste auto's waar ik zelf in gereden heb." Waar of ze altijd gewoond had, zodat ze de stad boven de auto verkoos. "In Bergen, ik ben opgegroeid in Bergen, aan het Wiertdijkje, achter de Eeuwige Laan, aan de weilanden uitkijkend op Alkmaar. Vergeleken met mijn latere leven in de stad ben ik toen wel een verwend geweest. Ik had daar een paard, waarop ik de duinen in reed en naar het strand. Je kunt wel zeggen dat ik wel een beetje een verwend leventje had. Toen ik ging studeren ben ik in Amsterdam komen wonen, en heb ik hier m'n draai gevonden. Dit is een stek waar ik nooit meer weg wil. De BMW heb ik van mijn vader gehad, en was een overblijfsel van een mooie tijd. In de Vespa zit geen verwarming, stel je voor. Er zit wèl een aansteker in. En een asbakje."

Ik doe enorm m'n best om niet te klagen.
"Vanaf dat je je laat inschrijven voor een parkeervergunning duurt het nu 5 jaar eer je die krijgt. Intussen kost het je per jaar ruim €7000, afgezien van de boetes, want je vergeet steeds dat je bij een meter staat, het is niet te voorkomen. Of je hebt een kostbare wielklem. Nou, dat is gewoon niet meer op te brengen. Met twee krantenwijken er bij red je het nog niet. Het is een mooie periode in m'n leven die is afgesloten. Ik probeer om er niet over te klagen. De BMW was een ontzettend lekkere auto, maar het was geen doen meer. De positieve kant is dat het hippe autootjes zijn. Op een leuke maniet is het wel gek, zo'n autootje. Ze worden veel verkocht, en het is een rijdend billboard. Ze zijn enorm populair. Er worden races mee gehouden, zoals laatst van Italië naar Nederland. Je kan en mag niet de snelweg op, dus moet je over B-wegen rijden. Het is een brommobiel. Dus moet je je houden aan de regels van de scooters. Als ik de stad uit ga dan neem ik de trein, want als ik naar Bussum zou gaan met de Vespa dan zou ik daar moeten overnachten. De snelheid is tussen de 35 en 40. Hij gaat niet snel, hij trekt heel langzaam op, en het is niet eenvoudig. Er zit een brommerstuur in, en dat stuurt zwaar, en je moet bewerkelijk schakelen en veel alerter zijn dan in een auto, dan in de BMW met z'n automaat. Het is een beetje bitter, maar hij is meer om te parkeren dan om mee te rijden."

Ja, ik kon wel janken.
"Er is een fase van mijn leven afgesloten. Maar dit is wel gek. Het is handiger dan zo'n bakfiets van de Fietsfabriek waar heel hip Amsterdam nu mee rijdt, maar daar houdt het voordeel wel mee op. Het maakt veel lawaai en dat is ook heel vermoeiend. Laatst was ik naar Badhoevedorp, en dat was een hele expeditie. De mijne is de kleinste, met een scooterstuur, en de grotere heeft een autostuur en een versnellingsbak met een pook, waar je gewoon mee schakelt als in een auto. En daar kan je met z'n tweeën in. Je kunt ze krijgen in allerlei uitvoeringen, met een barretje en een ijsbox. Cateringbedrijven, party's, grote gein, maar het gaat mij er alleen maar om dat ik de honden mee kan nemen. Mijn bewegingsvrijheid is ernstig beperkt, maar ik zus me met de gedachte dat ik wel mooi hier kan blijven wonen. En ik wil beslist hier wonen, tussen de Westerkerk en de Noordermarkt. En eigenlijk dus in het bijzonder in dit huis. En dan noodgedwongen zonder auto, ja, de prijs is hoog voor dat genot."