Suburbia was het motto van een tentoonstelling die werd gehouden in de Reflex New Art Gallery in Amsterdam. Wie was Owens ook weer? Van het boek 'Working' uit 1977, voor die tijd een boek dat een inkijkje   gaf in een wereld waar wij nog niet zo veel beelden hadden gezien. Voordat ik naar Suburbia ging ontdekte ik de site van de galerie die hem in Amerika vertegenwoordigde: http://www.kochgallery.com/artists/index.html

Op deze site zag ik hoe groot inmiddels de betekenis van Owens was geworden in het veld van actuele fotografen van belang, want hij bevond zich temidden van een gezelschap grote iconen: Dick Arentz, Nathan Baker, Tom Baril, Debra Bloomfield, Ken Botto, Jeff Brouws, Edward Burtynsky, Debbie Fleming Caffery, Carl de Keyzer, Elliott Erwitt, Sally Gall, Lynn Geesaman, Lauren Greenfield, Simen Johan, Josef Koudelka, Shai Kremer, Wayne Levin, Sally Mann, Joel Meyerowitz, Duane Michals, Mario Cravo Neto, Bill Owens, Malcolm Pasley, David Parker, Christian Patterson, Nicholas Prior, Holly Roberts, Jan Saudek, Larry Schwarm, Mike Smith, Amy Stein, Jock Sturges, Brian Ulrich, Jo Whaley, Michael Wolf. Wanneer het pijltje van de cursor over de namen werd bewogen werd er een kleine biografie afgebeeld en kwam er een foto in beeld die ook nog eens vergroot kon worden, maar niet groot genoeg om de foto's 1/1 in de gallery te gaan bekijken.

Bill Owens (American, 1938 -)
Bill Owens werd in 1938, een goed jaar, geboren in San Jose, Californië, waar hij het culturele leven van zijn omgeving en zijn buren in Livermore begon te fotograferen. Zijn werk werd gewaardeerd en gezien als een kroniek van de uitdijende Suburbia, en een had een aanstekelijke invloed op een hele generatie van destijds aan de weg timmerende Amerikaanse fotografen. Owens had talrijke one man shows over de hele wereld, en er werden zeven monografien van zijn werk uitgegeven, waaronder Suburbia, 1973, Working (I Do It for the Money), 1977, and Leisure, 2004.

Nadat hij in het buitenland had rondgetrokken in 1960 en 1961 studeerde Owens Industrial Arts. Nadat hij was afgestudeerd en getrouwd was ging het jonge stel bij het Vredeskorps werken. In 1966 werd het echt ernst, hij begon zijn camera te gebruiken als instrument in de visuele antropologie, eerst als fotograaf hij een krant in zijn woonplaats Livermore, Californië. Zijn grote 'break' kreeg hij toen AP hem vroeg een concert van de Rolling Stones te schieten, hun eerste legendarische optreden. In die jaren zag hij van dichtbij hoe de immigratie naar de West Coast op gang kwam, en fotografeerde de volksverhuizing naar de nieuwe gemeenten van in massa gebouwde huizen met kunstgras gazons, zwembaden en dubbele garages, the smiling suburbs. Daar vereeuwigde hij de spirit van het nieuwe Amerika. 'Suburbia' werd met een groot succes ontvangen, gevolgd door 'Our Kind of People', en daarna 'Working'. Ondertussen kreeg hij ook nogh een Guggenheim Fellowship, en richtte de Buffalo Bill's micro-brouwerij op, en werd uitgever van het Amerikaans Brouwers Magazine.

Wie herinnert zich Owens met in het Stedelijk Museum met 'Mapping the City'? Daaruit bleek ook dat Owens van belang is geweest in de beeldvorming van de mental picture van het leven in Amerika,, en dan in het bijzonder het leven in de voorsteden, de proeftuinen van de banlieues zoals die nu zijn uitgegroeid. Zijn foto's laten het leven zijn aan de andere kant van de huidige depressie, de beelden die wij deels zelf in de zeventiger jaren in ons achterhoofd hebben geprojecteerd als het gedroomde leven in ruime doorzonwoningen, het leven waar de mensen naar toe werkten. Nu beseffen wij ons dat ook de kracht van fotografie is.

In de Reflex Gallery kregen we nu meer te zien dan de beelden die we al kenden. Alex Daniels van de gallery liet de boeken van Owens zien en de prentbriefkaarten van zijn werk. ( www.reflex-art.nl )

Buiten was de wereld veranderd.
In de jaren 2006 en 2007 ging Owens terug om opnieuw in de voorsteden, in de buitenwijken, te kijken en te fotograferen. De bomen waren hoger gegroeid, maar niet tot in de hemel, mensen waren ouder geworden, of dood gegaan. Nieuwe bewoners hadden zich gesetteld en werkten om een nieuwe droom te realiseren. Hij maakte nieuwe foto's, in kleur. Maar deze waren gekleurd met onze recente ervaringen van de economische crisis, en we zien dat tegen deze achtergrond het leven in Suburbia in onze ogen opnieuw erg is veranderd. Wij hebben op de televisie beelden gezien van huizen die te koop staan, dat mensen naar een onbekende bestemming moesten vertrekken, we zagen dat de voorsteden een beetje begraafplaatsen waren geworden van niet vervulde dromen. Wie had dat voorzien?! In de foto's zien we nu de verleden tijd van de droom, de archeologie van een toekomst die niet is gekomen.

Aanvankelijk dacht ik aan Bill te vragen of hij geïnspireerd was door Lee Friedlander, of door zijn vriend Walker Evans, of Robert Frank, maar toen ik wat langer naar zijn foto's had gekeken, en de betekenis die ik daar in zag, vond ik dat ik beter kon vragen wat hij voor een betekenis zag in de rol van de fotografie in de toekomstige media. En Bill zei: "Er zijn 6 miljard mensen op aarde en 3 miljard leven van niet meer dan $2 per dag. Het leven op aarde houdt mij bezig, en mijn foto's laten zien hoe onze middenklasse leeft. Ik hoop dat ik op deze manier een bewustzijn kan ontwikkelen bij de mensen die veranderingen kunnen teweeg brengen."  

Het breed uitgemeten en mooi ontworpen boek, dat in 2007 werd uitgegeven door de Italiaanse uitgever Damiani, is een heel compleet overzicht van de foto's die Owens de afgelopen veertig jaar heeft gemaakt. Alex Daniëls vertelde ons dat zowel het boek, alsook de expositie bij Reflex, tot stand was gekomen onder supervisie van Claudia Zanfi, die ook curator is van het Bill Owens Archive in Milaan.