Ik fotografeerde al ruim dertig jaar, maar nooit voor
de aardigheid, alleen in opdracht, heel gerichte, welomschreven opdrachten,
voor jaarverslagen en brochures en posters. Toen ik daar mee was gestopt
werd ik door een bevriende internet consultant gewezen op een paar phlogs
met verrassende foto's, en begon ik dat medium steeds boeiender te vinden.
Ik had voor klanten websites gemaakt, dus het medium was me vertrouwd.
Ik wilde zoiets ook wel proberen.
Elke dag een plaatje, en langzaam aan steeds meer, tot tien of meer. Toen
ik na een tijdje bij Google 'Phlog' intikte stond ik zó hoog in
de ranking dat ik me verplicht voelde om door te gaan.
Voordat ik aan m'n dagelijkse werk begin maak ik elke ochtend een wandeling
met aan het eind van de route een kop koffie. Dan stop ik een klein cameraatje
bij me, en als ik iets frapperends zie, iets dat mij ontroert, dan grijp
ik dat snel, bijna automatisch, malle of leuke of mooie mensen op de fiets,
zon en schaduw op een gevel. Mensen met uiteenlopende karakters, maar
ook boeiende dingen, met een visueel hoge graad van perfectie waar ik
me door voel aangesproken. Daarnaast ook foto's in de phlogs van veelal
Amerikaanse fotografen, die ik in mijn functie van redacteur bij De FOTOgraaf
in dat blad bespreek, die ik zelf ook wil laten zien aan mijn eigen bezoekers.
Het is nog een hele kunst om je als fotograaf onzichtbaar te maken, zoals
volgens de legende Henri Cartier-Bresson zijn praktijk van straatfotograaf
uitoefende. Met de kleine camera waarmee ik vanaf heuphoogte kan schieten
lukt dat heel goed. Alleen op de Cuyp kreeg ik mensen achter me aan "He
wat moet dat? Waar is dat voor? Hep je mij toestemming gevraagd? Dat gaat
je geld kosten!" Toen werkte ik met een grotere camera, als het even kan
gebruik ik een kleine. Ik ben erg voorzichtig, en heb daardoor geen last
van boze mensen. Ik zal ook geen compromitterende foto's maken, foto's
die volgens het portretrecht schadelijk kunnen zijn.
Elke dag de zelfde wandeling of fietstocht, en steeds andere foto's, zoals
die fotograaf die altijd maar in zijn eigen tuin fotografeerde. Dan zijn
er ook nog de foto's van Guillaume Ehrenfeldt, gesigneerd met Guy, een
vriend die me aan het eind van elke dag zijn 'catch' mailt, die vaak wel
verrassender is dan de mijne omdat hij overal naar toe loopt of fietst.
Al met al een wisselende portfolio waar ik elke dag zelf graag naar zou
kijken.
Ik ben nu connected met de Streetphoto-organisatie www.Streetphoto.fsnet.co.uk
en misschien krijg ik daardoor wel zoveel bezoek uit Nieuw Zeeland,
Australië, Rusland, Canada, Amerika en heel Europa. Dat is waardoor
ik ben overgegaan op Engels, zodat de surfers buiten het Nederlandse taalgebied
de onderschiften en teksten ook kunnen lezen. Het is begonnen als interessante
proef, maar inmiddels bepaalt de Phlog wel min of meer mijn dagindeling
en is die een niet meer weg te denken bijdrage tot mijn plezier in het
leven.
Hans Arend de Wit
Hans Arend de Wit is freelance redacteur bij De FOTOgraaf,
begon zijn carrière als de maker van de advertenties ‘Kiek
nu voor later!' van de Stichting ter Bevordering van de Amateurfotografie.
Zo kwam hij in contact met de beste fotografen van het land en wilde juist
daarom geen amateur-fotograaf worden. Als creative director van zijn eigen
ontwerpbureau maakte hij de promotiemailings voor de fotoboeken van Time-Life
en leerde het werk van de beste fotografen van de wereld kennen.
De interviews die hij maakte met sommige van zijn favorieten zijn te vinden
op zijn website. http://www.switchimage.org/Switch_Image_Features.html
Zijn Phlog is volgens Google inmiddels de meest bekeken en gelezen PhotoLog
op het web. http://www.switchimage.org/phlog/Images_va_070701/Interview_De_Telegraaf_0708.jpg
|
