De FOTOgraaf van 25 Juni 2007

Frank van Delft:
fotograferen is jongleren.

Hij begon net succes te krijgen
toen hij 'from scratch' het opnieuw
in Londen ging proberen.

Hans Arend de Wit

Misschien al wel vier jaar geleden had ik een lang gesprek met Frank, kreeg toen een stapeltje unieke, prachtige visitekaartjes met foto's, met de firmanaam Visual Drug, en daarna heb ik hem niet meer gezien. Hij was naar Londen vertrokken, hoorde ik later. Na al die jaren kreeg ik out of the blue de url van zijn nieuwe website gestuurd, met op de home page een meisje met intens kijkende prachtkijkers en een wereldse blik, dat mij gelijk het Nederlandse 06-nummer liet bellen. Hij was weer terug in het land, zei Frank, in deeltijd wel te verstaan. Hij had veel te vertellen.

Hard lopen leer je niet op de kunstacademie.
Ik zit nu ruim drie jaar in Londen, vertelde hij, en ik kan rustig zeggen dat ik twee keer zo ver ben gekomen als wanneer ik hier was gebleven. In het begin ben ik bezig geweest om te settelen, praktisch en mentaal. Om werk te krijgen heb ik wel tien keer zo hard gelopen als hier. Dat leer je niet op Sint Joost. Daar wordt ook niet over gepraat. Een totale beheersing van de fotografie en een visie en een scherpe kijk op de functie van de fotografie is vanzelfsprekend een essentiële voorwaarde waar je eerst voor moet zorgen, maar daarna kom je er alleen met hard lopen. Les in architectuurfotografie, pers, kunst, maar geen reclamefotografie, en geen voorbereiding op de praktijk van praten met prospects. En sindsdien is ook nog het beoordelingsvermogen bij veel opdrachtgevers in Nederland minder geworden, dus ook moeilijker praten.

David Ogilvy was voor mij de eye opener.
Mijn interesse in de fotografie kreeg ik via een omweg, toen ik tijdens mijn MEAO-opleiding een scriptie moest schrijven over reclame. Ik las het boek van David Ogilvy en vond die hele materie zó boeiend dat daardoor een geheel andere invalshoek kreeg op mijn interesse in de fotografie. Ik heb een camera gekocht en ging foto's maken en al snel wist ik dat ik daarin verder wilde en ben toen naar de kunstacademie in Breda gegaan. Verder ben ik maar weinig mensen tegen gekomen die van David Ogilvy hadden gehoord. Daarvóór had ik allerlei baantjes gehad, en was er achter gekomen dat daar voor mij geen toekomst in zat. Door Ogilvy viel alles opeens op z'n plaats. Darna ben ik dus naar Sint Joost gegaan.

In de echte wereld moest ik zelf nog even het vak leren.
Vorige week had ik een expositie in Londen, en dat vind ik heel leuk om te doen. En nu een reclameopdracht hier in Nederland. Hierna een paar portretten. Ik vind het allemaal mooi, het werken in die twee werelden. Met een reclameopdracht moet je iets een marketing-boodschap communiceren. Met een portret moet je iets laten zien, van de authentieke wereld. Nog niet zo erg lang geleden ben ik er achter gekomen dat ik een scheiding moet maken tussen het commercieel en artistiek fotograferen van mensen. Nu ik dat heel scherp zie kan ik het ook beter treffen. Het is net zo gegaan als met m'n rijbewijs. Na het behalen van het diploma van de academie leer je in de praktijk pas echt fotograferen. Dan begint het pas. Mijn docent Jannes Linders had gezegd dat je acht jaar na het afstuderen pas weet je waar je staat en wat je doet. Acht jaar later kreeg ik van hem een emailtje waarin hij me complimenteerde met m'n website.

Eerst eindeloos met het mapje op stap.
In Londen heb ik niet zo veel commercieel werk gedaan, veel portretten, door het stof gekropen en hard gelopen. Er is zo veel competitie! In Londen ben ik eigenlijk weer naar af gegaan. Eerst ging ik met een mapje overal langs, en nu heb ik drie prachtige handgemaakte portfolio's. En als icoon de cover die ik maakte voor het boek 'The possibility of an island' van Houellebecq. En nu ook een agent. Ik heb exposities gedaan, en nu heb ik werk en kan ik m'n geld verdienen met fotografie. Dat heeft me wel drie jaar gekost. Keihard werken, en netwerken. Dat leer je ook niet. Als je geluk hebt ervaar je dat meer dan de helft van het succes afhangt van netwerken. In de loop van de tijd kwam ik er achter wat men hier wilde zien, en dat het er niet om ging wat ikzelf graag wilde laten zien, wat ik zelf als kunstnaar wilde uitdragen. Het duur de een tijd om er achter te komen dat het er om gaat dat ik effectief kan meewerken in het communicatieproces. Als ik een commercieel idee heb, dan blijft dat uitgewerkt ook vaak hetzelfde idee, maar een portret wordt bijna altijd iets anders. Een foto voor een opdrachtgever is meestal door die opdrachtgever van tevoren al heel ver doorgedacht en doorgesproken en gefiatteerd. Maar een portret is vaak heel vrij, dat ontstaat ter plaatse, na de kennismaking en in een dialoog. Als een ontwerp- of reclamebureau al een schets heeft of een idee, wordt dat al anders als we dat bespreken, omdat ik voorzie dat het beter kan, maar daar komen we altijd wel uit.

Heen en terug tussen twee voedingsbodems.
In Londen wordt steeds internationaler gewerkt. Op een reclamebureau in Nederland wordt gekeken naar welke Nederlandse fotograaf een opdracht kan uitvoeren, en in Londen wordt gekeken naar welke fotograaf in de hele fotografenwereld voor een opdracht het meest geschikt is. Daar hebben de bureaus portfolio's uit de hele wereld. Al die grote Londense agenten worden ook in Amerika vertegenwoordigd, en vice versa.

Ik ging naar Londen omdat ik daar de wereld van de fotografie wilde verkennen. Dat doe je niet op vakantie, maar als je er woont. En omdat ik beter wilde worden. Niet alleen als fotograaf maar ook voor m'n mentale instelling. Ik ben daar veel strakker, doortastender en directer geworden. Als iemand vraagt: Kan je dat? En ik weet dat ik het kan, dan sta ik d'r.

http://www.frankvandelft.com/