Om de mooiste, meest legendarische automobielen van de wereld - die we alleen van foto's kennen in koffietafelboeken - in het echt te zien gaan liefhebbers in Amerika naar Pebble Beach in Californië, tussen San Francisco en Los Angeles. Zij vliegen daar naar toe, of rijden een heel continent over. In Nederland rijden we in een uur of wat langer naar Het Loo. Een uurtje vanuit de randstad. Het laatste deel van de tocht over de Veluwe voert ons over een tweebaansweg regelrecht naar het Paleis, dips en heuvels in de stille weg door de bossen tot aan de horizon, bijna geen andere auto's.

Om half tien is het nog stil op de gazons. Het daarop volgende uur komen er stilaan steeds meer bezoekers, A) zoekers naar schoonheid en spanning, B) zij die alles op wielen willen zien, en C) de grote liefhebbers die de legenden in de actuele realiteit willen aanschouwen, of ook visueel en innerlijk contact willen krijgen, of zich oriÎnteren naar een nieuwe statueske aanwinst voor de oprijlaan of de carport.

We proberen om langs de bezoekers heen te focussen op de automobielen, we zien de kijkers wel, maar niet zo storend aanwezig zoals we ze later zullen zien op de foto's die wij maken, zodat we proberen de bezoekers buiten het beeld van de foto's te houden, ze weg te kadreren als het ware uit de omgeving.

Een detail kan soms aansprekelijker zijn dan het geheel.
Alle beelden die we zien worden beoordeeld op de mogelijkheid de storende elementen weg te retoucheren, de plastic banden waarmee de vakken voor de automobielen worden aangegeven, een citybag, een paaltje, een bordje, mensen ook. Het worden verstilde stillevens, soms onderhoudende zoekplaatjes.

Het is een concours d'Elegance, het is fashion, het is een evolutie van trends, en fascinatie, bewondering en verwondering, en liefde - en dat is natuurlijk persoonlijk - het is alsof God, of zeg maar de eeuwige schoonheid, zich openbaart in de details van het schone geheel. De schone kunst van het weglaten. Dat komt mooi uit, want de details van een auto zullen ons misschien wel meer boeien dan een hele auto, prikkelen, frapperen, verbazen, verrukken, de materialist in ons dichterlijk stemmen. Door de gloedvol gepoetste glanslaag heen zien we het lijden onder het harde leven van de carosserie, het blootstaan aan kou en het verduren van de hitte, en de verwoestingen van oorlogen, en corrosie, en mechanische slijtage, en de sleet van het leder, maar ook de eeuwige liefde van de bezitter, en de niet te vergeten stapels bankbiljetten, wit en zwart, obligaties, en aandelen.

Er zijn veel druppels in het beeld, parels op de parels.
Door de lange droge zomer zitten er bruine plekken in het gras, en geel zelfs zie ik in het venstertje van de digitale camera. Het venstertje is groot genoeg om de schoonheid van het beeld te kadreren, niet groot genoeg om de druppels te tellen, wat de camera zal doen. Een beeldverslag van close-ups zie ik, van details, met weglating van de bewonderaars, hoogstens een spannende, bevallige welving van de taille of een heup van de carosserie, van fascinerende onderdelen. De gepolitoerde flanken die andere tijden weerspiegelen waar wij romantische herinneringen van hebben, beelden uit romatische of dramatische films, Franse en Italiaanse rolprenten.

De eerste automobiel die ik fotografeer is een Bentley Speed Six. Het begint harder te regenen. Even schuilen. Raindrops keep fallin' oa my head. Het zullen foto's worden met veel hemelse parels. Herinneringen aan de Mille Miglia van 1991 komen als tranen de ogen. Ook een Gullwing, de onverwoestbare icoon die aan Hans Tak doet denken. Verderop in de tijd a meticulously well kept sleek and brutal Invicta, en een heel vertederend juweeltje van een Alfa Zagato.

Tweede serie foto's.

Terug naar inhoudsopgaaf.

Terug naar Switch Image Features.