|
De 2CV.
In de laatste jaren van het lange leven van de Traction werd praktisch alle energie gestoken in de ontwikkeling van de toekomstige modellen die zouden worden voorzien van een revolutionair veersysteem, waarvan hij overigens nog even deels heeft geprofiteerd.
De 2CV, waarvoor vóór de oorlog al prototypen werden gebouwd, werd in 1948 op de markt gebracht. Hij had een opmerkelijke, onafhankelijke wielophanging met een spraakmakende soepele vering, waardoor hij snel gereden op een oneffen wegdek een malle waggelende, schokkerige gang kreeg, waardoor hij al gauw de Eend werd genoemd, een officiële bijnaam, maar meer nog een koosnaam. De Eend, die door onhandige mensen bereden, huppelend in beweging kwam, had ik, bleek pas veel later, heel verkeerd beoordeeld, wat volgens mij werd ingegeven door de advertenties in de familiebladen, waarin de doelgroepen in fotoreportages verbeeld werden als studentikoze academici die wars van hang naar status lol hadden in hun Eend, een uit het open dak stekende kerstboom vervoerden, of huisraad die zij energiek kochten op rommelmarkten. Er kwamen zoveel Eendenmensen als smurfen, kluseenden, vakantie-eenden, muziekeenden, bermeenden, verliefde eenden, voetbal- en hockeyeenden en feesteenden. Ze speelden er mee, terwijl anderen misschien wel jaloers op deze joie de vivre op Zaterdagmiddag hun Fiat 600 of de Morris Minor en de Mini poetsten. Lefebvre had oorspronkelijk de Eend ontworpen voor de thuismarkt, niet voor academici in de Banlieues, maar voor de boeren op het platteland, als een T-Ford die over modderige zandwegen kon rijden, en waarin ook nog de eieren in een mandje op de achterbank heel bleven. Een schaap zou er in mee moeten kunnen, misschien wel een varken. Met een simpele handeling zouden de zittingen verwijderd moeten kunnen worden, waarna de stront met water weggespoten moest kunnen worden. Geen object om de indruk mee te maken een belangrijke positie in de maatschappij te hebben bereikt. Gelukkig zagen de academici dat anders, en hadden lak aan glanzend gepoetste wielen in de goot. Er kwamen steeds meer zelfverzekerde vrolijke jonge eendrijders. Het verschil tussen een pull-over en een borstzakje met een rijtje ballpoints.
De baas van Citroën, en projectleider van de ontwikkeling van de Eend, Pierre-Jules Boulanger gaf er een motto aan de nieuwe automobiel: 'een paraplu op vier wielen'. Het zou een voertuig moeten worden dat twee boeren met 50 kilogram aardappelen kon vervoeren of een vat met 50 liter wijn. Van dat schaap en de mand met eieren stond ook in de briefing. Overige eisen waren dat de auto vooral zuinig, betrouwbaar, goedkoop en eenvoudig te bedienen moest zijn. Een boerin moest ermee naar de markt kunnen rijden. 's Zondags moest de boer zijn hoed op kunnen houden, zodat hij met de auto ter kerke kon. Voor de vormgeving werd niets voorgeschreven. Citroën was van plan een prototype te presenteren op de Salon de l'Automobile van October 1939, maar door de Tweede Wereldoorlog werd de Salon afgelast. Pas na de oorlog, in 1948, werd de auto na ingrijpende veranderingen in 1948 aan de pers en het publiek gepresenteerd. Het aparte, onorthodoxe uiterlijk riep pittige reacties op. De mascotte die het merk Citroën in die tijd voerde was een zwaan, en de aanleiding om de 2CV (Chevaux Vapeur, de Franse maat voor de berekening van de wegenbelasting) lelijke eend te noemen, een bijnaam die in Nederland al snel werd overgenomen als een geuzennaam. Aanvankelijk werd hij in Nederland juist door het uiterlijk slecht verkocht. Er kwam ook een groep van liefhebbers die zich juist aangesproken voelde door de basic uitvoering van de versnelling en het de kleine snelheidsmeter aan de voorruitstijl. In Frankrijk liep de wachttijd door het grote succes op tot drie jaar en later nog veel meer. In Nederland sloeg de Eend aan bij non-conformisten die zich keerden tegen het statussymbool van de deftige, mooie auto. Het werd een vervoermiddel van multiplexers, van economisch levende, speelse levensgenieters. Van 1948 tot 1990 werden er ruim 4 miljoen gebouwd.
|
