Uit de schaduw.

De voetstappen achter me stopten. Een hand op m'n rug.
'Wat fotografeer je daar?' hoorde ik een bekende meisjesstem achter me vragen. 'Ik zie niets.'
Het was Patricia, het meisje uit de coffeeshop dat altijd in minder dan een oogwenk ongevraagd een cappuccino voor me op tafel zette. Ook nu in d'r eigen tijd keek ze pienter en olijk. Ze haalde langzaam haar hand weg, legde die op het stuur van de fiets waar ik voor stond, boog voorover en keek naar de muur.
'Een lieveheersbeestje,' zei ik, 'maar het is al weg. Ik had het zó in beeld dat het boven de schaduw van die fietsbel zat.'
'Waar jij al niet op let,' zei ze, 'ik had die fietsbel niet eens gezien. Maar ik zal ú zeggen, het floepte eruit.'
Een verrassende blos op haar blanke huid. Ze streek haar blonde haar opzij en keek me een tijdje aan met een open blik, zonder weg te kijken.
'Nee, dat zou nu erg geforceerd klinken,' zei ik, 'noem me alsjeblieft Thom, dat zal veel beter klinken, vind je niet? Gaan we koffie drinken? Ergens waar elkaar mogen tutoyeren? '
'Laten we dan naar Wildschut gaan,' zei Patricia sneller dan ik had verwacht. 'Misschien kunnen we op het terras zitten. Ik krijg het gevoel dat ik spijbel, maar ik heb een vrije dag. En jij?'
'Even voordat ik van huis ging hoorde ik dat mijn afspraak in Hannover niet doorging. Ik had geen andere afspraken, dus profiteer ik er nu van. Maar ik kan het wel verantwoorden hoor, want ik heb veel overgewerkt de laatste tijd. En nu ik jou heb ontmoet is het helemaal een uitgelezen dag geworden.'
Toen de koffie werd gebracht glunderde ze naar me, Patricia, bloedmooie, roestvrijstalen meid, en nu opeens ook nog geinig.
'Als Tony langs komt,' zei ze, 'dan vragen we hem er bij.'
'Nee, vandaag hou ik je voor mezelf.'
'Zo, dus toch een goudhaantje,' zei ze.
'Nee, ik ben alleen opgeruimd en vrolijk. Overigens, hoe komt het toch dat Tony alleen maar van die gouden meiden in z'n zaak heeft?'
'Met de eerste had hij het geluk om een goeie toon te zetten,' zei Patricia. 'De stijl van de inrichting was natuurlijk op zich al een magneet en met de komst van het eerste meisje ging het vanzelf.'
'Was jij dat meisje?'
'Ja dat was ik. Het was mijn eerste baan, en ik was nog echt een blanco meisje. En ik werk er nog steeds en vind het er nog steeds erg leuk.'
'Ja toen, en ik denk dat je wel altijd een meisje zult blijven. Het meisjesachtige in jou zit in je oogopslag, en vooral hetgeen waar je naar kijkt, waar je belangstelling naar uitgaat. Een echt blanco meisje zou niet zo als jij kijken. Als je gevoel voor humor hebt zoals ik meermalen heb gezien in de coffeeshop, dan heb je een kijk op mensen die niet echt blanco is, maar het is mij duidelijk dat je ontvankelijk bent voor nieuwe ervaringen; blanco is niks eigenlijk. Humor vereist eigelijk een fijnzinnige intelligentie en die zie ik wel zitten in jou.'
'Dank, dank, dank,' zei ze lachend.
'Zie je wel?'
'Geen cola voor het meisje,' zei ik tegen de serveerster, 'maar koffie en een koffie voor mij.'
'Mocht je met je vader mee?' vroeg ze aan Patricia.
'Doe mij maar een cappuccino,' zei Patricia.
'Wat doe je nog meer,' vroeg ze aan mij, 'dan les geven?'
'Ik ben architect, met een specialisatie in utiliteitsbouw. Maar dat belet me niet om geïnteresseerd te zijn in de Amsterdamsche School zoals de stijl van de huizen waar je me daarnet aantrof. Daar zijn de houten kozijnen vervangen door kozijnen van kunststof die ik vreselijk vind. Als een beeldig meisje met een foute bril. Maar wat zullen we hierna gaan doen? Of vind je dat je dat als het eerste lesuur straks over is genoeg hebt gehad? Wacht er iemand op je?'
'Dat is een goeie manier om te vragen of ik alleen ben,' zei ze met een glimlach. 'Maar ik kan je alvast zeggen dat ik ongebonden ben.'
'Maar niet blanco.'
'Op mijn bureau weten ze niet anders dan dat ik naar Hannover ben, dus waarom gaan we niet naar Hannover, de groene stad van Duitsland. Dan gaan we daar straks lekker eten. Dan ben ik eens jouw gastheer. Wat vind je daarvan?'
'Hoe laat zijn we dan terug.'
'Als we nu opstappen, en als je als identiteitsbewijs je paspoort bij je hebt, dan zijn we voor sun down weer terug.'
'Sun down,' zei ze half in haar eigen gedachten. 'Okay.'
Vanaf het moment dat zij meteen daarop had beslist om mee te gaan liepen we naar mijn huis waar de auto voor de deur stond.
'Nemen we niet de Utrechtseweg?' vroeg ze.'We nemen een snellere weg,' zei ik, 'en in vogelvlucht sneller.'
'Daar vertrouw ik dan maar op,' zei ze, maar ze leek wel verbaasd.
'Je bent mijn ideale travel buddy,' zei ik, en ik gaf een kort tikje op haar linker knie.
Ze deed daar niet schrikachtig over en dat gaf mij het rustgevende gevoel dat het een goeie dag zou worden. We reden in no time naar Schiphol Oost.
'Vogelvlucht?' zei ze lachend.
'Dat bedoel ik nou,' zei ik, 'geen lange discussies over het reisplan, maar vertrouwen in de captain. Met reisplan bedoel ik het vliegplan, en dat had ik vanochtend al gemaakt, even voordat ik naar Wildschut onder weg ging. Ik had het zelfs al doorgemaild. We kunnen nu zo vertrekken als ik doorgeef dat ik verlaat ben. Al pratend had ik me bedacht, want ik zou nu toch nog een gesprekje kunnen hebben met iemand die niet heeft afgezegd.'
'Als ik vannacht maar in m'n eigen bed kan slapen,' zei ze bedachtzaam.
Aangekomen bij de hangar was ze toch wel verbaasd, hoewel ze dat niet direct uitsprak.
'Kom Patrice,' zei ik haar even close aankijkend, 'we gaan de files op een veilige hoogte omzeilen. Eerst even de check.'
Ik liep om het vliegtuig heen, kijkend en checkend en voelend of alles in orde was, de roeren en de olie, het benzinepeil. Patricia liep achter me aan, met grote ogen. Het leek of ze wel iets wilde zeggen maar ze onderbrak me niet in de procedure. Daarna hielp ik haar in de rechterstoel. Ze was stil en had iets glunderends. Ik gespte haar riem vast.
'Het is nog aardig vroeg,' zei ik. 'Ik hoop dat je het leuk vindt. Wat denk je?'
'Ik ben een paar keer met een vliegtuig op vakantie geweest,' zei ze. 'Zoiets als dit ken ik niet. Een Bonanza zei je?'
'Een Beechcraft Bonanza.'
'Had je die speciaal voor deze vlucht gehuurd?'
'Als ik wist dat je zou meegaan als ik je zou vragen,' zei ik lachend, 'dan had ik dat gedaan. Maar dat hoefde niet want het is van mij. Kom we gaan.'
Ik gaf een koptelefoon aan Patricia, en we praatten even met elkaar via de intercom, en ik startte de motor, en gaf aan de toren door dat ik gereed was voor vertrek en vroeg permissie om op te stijgen. Al snel kreeg ik toestemming om naar de drempel te taxiën. Patricia legde vluchtig haar hand over mijn rechter hand waarmee ik het stuur vasthield. Ze kneep er even in en trok hem snel weer terug.
'Waarom Engels,' vroeg ze. 'Is it obligatory for us to meet the terms in our private conversation? '
' Ho, ho, you smart ass! Don't be too clever, otherwise I can't follow you! '
Ze verraste me zoals weinig meisjes die de laatste tijd voorbij kwamen vliegen.  
'Nu al kan ik zeggen dat het een wonderlijk mooie ochtend was,' zei ik, 'vanaf het moment dat daar op de muur uit de schaduw van die fietsbel dat lieveheersbeestje kroop. Terwijl jouw voetstappen dichterbij kwamen zag ik hoe de vleugels zich ontplooiden uit dat glanzende rooie koepeltje en hoe het opeens was weggevlogen.'

Ik dacht aan Amélie, hoe het zou zijn als zij naast me zou zitten. Dan zou ik nu wijzen naar Hilversum.
'Zoals dat gaat in het leven,' zei ze. 'Terwijl ik me afvroeg welke kunstzinnige obsessie die man zou hebben.'
'Dat was de obsessie met de Amsterdamsche School, maar het ging mij meer om een close-up van dat kunststoffen kozijn, en de achterliggende teloorgang. Maar waar pikte jij dat Engels op, that impeccable English?'
'Dat vertel ik nog wel eens. The short version is that for some time I've been Patty, as an aide in summer camp in upstate New York. Nee Massachusetts.'
'Soms vraag ik mij af waar een ongewone extra dimensie vandaan komt in iemand's kijk op de wereld. Op het leven bedoel ik. Maar ik moet weer even opletten. We vliegen over de Veluwe, vind ik altijd heerlijk. Je kunt hier nooit vrij rond vliegen zoals die vogels onder ons, dat is wel jammer. Als je eenmaal je luchtdoop hebt gehad in zo'n klein vliegtuig dan kom je er pas achter dat je praktisch alleen maar volgens een plan mag vliegen, een vliegplan, dat je niet zo vrij als een vogel in de lucht kan rond vliegen. Als je iets interessants ontdekt kun je er niet even in een duikvlucht naar toe. Je moet op de afgesproken hoogte blijven. Je wordt in de gaten gehouden door de luchtverkeersleiding, en je kunt niet van je plan afwijken want anders zwaait er wat als je terug komt. Soms, als het stil is in de lucht, dan kan je nog wel eens iets buiten het boekje afspreken met de toren. Dan vraag je of je even een rondje mag maken boven de boerderij van Jan-Willem. Maar een looping is uitgesloten. Wil je misschien een looping maken?'
'Een verticale cirkel, waarin je de grond raakt als je die verkeerd hebt ingeschat? Is het hele leven geen looping? Moest jij niet opletten?'
'You sure are someone Patty! Ja ik let op, maar ik kan soms even niet luisteren. Let jij maar eens op. Het gaat goed, ik stuur niet eens, dat heb ik al uitbesteed.'
'Ik hou mijzelf wel in de gaten,' zei ze.
'Ik kan wel praten en breien tegelijk, wat toch niet makkelijk is volgens mijn moeder.'
'Het landschap is wel een mooie broddellap zo van boven, als ik dat zo mag zeggen. Vanuit een groot vliegtuig zie je dat niet. Het is wel een hele ervaring.'
'Dat mag je zeker zo zeggen, graag zelfs. Ik mag je graag horen, die amusante stem door de koptelefoon midden in m'n hoofd. Jammer dat ik steeds de instrumenten in de gaten moet houden, anders had ik je nu zeker een zoen gegeven. Mooi hè de Veluwe van boven? Het heerlijke is dat je niet te close op de mensen in de gemeenten daar beneden zit, want daar heb je geen ruimte voor fantasie, door die zwarte kousen en dwangbuizen. Hier boven kun je echt goddelijke gedachten krijgen. Rechts ligt Apeldoorn, we laten de Veluwe achter ons.'
'Ben je echt die gelovige Thomas.'
'Waar geloof jij dan in Pat?'
'Ik geloof dat de enige grote waarde in het leven liefde is, dat liefde de grote stimulans, of dat nou de liefde is voor een sport of vrienden, liefde voor muziek, of een partner.'
'Welke partner, als ik dat vragen mag? Heb je een partner?'
'Een tijdje zag het er naar uit dat ik een heel bijzonder contact gekregen met een jongen die ik in Amerika had ontmoet.'
Even keek ik haar vragend aan. Ze glimlachte.

'In het plaatsje Lenox in Massachusetts waar ik in het summer camp werkte ontmoette ik een jongen van het Boston Symfonie Orkest dat in de zomer daar in het plaatsje uitvoeringen gaf. Op een dag dat we allebei vrij waren zijn we naar een museum in de buurt geweest, heel spannend, en hem vond ik ook steeds spannender. Daarna kwam er op een avond een uitvoering in een openluchtconcerthal. Ik dacht daar aan terug toen we over de bomen vlogen. The Scottish Symphony van Mendelssohn. De regen tikte op het dak. Aan weerszijden keek ik in de bomen, en de regen. Kippenvel en het was hartverwarmend, nee meer dan dat. De herinnering sweeps me off my feet when I think of it. Maar na twee weken werd het steeds duidelijker dat de romance niet zo eeuwig zou duren als de muziek. Nu weet ik de naam opeens weer, het openluchttheater werd the Music Shed genoemd van het Tanglewood Music Festival. Dat schijnt fameus te zijn in muziekland.'
We vlogen over de IJssel en Patricia was verbaasd over de kronkelende bochten. We hadden zicht tot aan het IJsselmeer. Even weerspiegelde de zon glinsterend in het water en ze vond het feestelijk. Het was rustig weer, alleen af en toe een beetje bumpy boven de bomen en de zandplekken.
'Links voor ons Almelo. Vind je het spannend?'
Even dacht ik aan Amélie.
'Ik vind het heerlijk, zo ruim, geestverruimend zou je kunnen zeggen. Niet echt spannend maar heel rustig, fijn stil kijken naar een driedimensionale atlas, wel enerverend, groots.'
'Rechts ligt Oldenzaal.'
'Het was daar een heel nieuwe wereld voor me,' ging ze gewoon verder, 'Bloemendaal en Wassenaar in het kwadraat, stille lanen, zon door de bomen, prachtig onderhouden huizen, alles zo mooi! En veel gezelliger. Van de mensen zou je bijna zeggen dat ze behoorden tot een lang overleefde aristocratie. En dan die muziek en alles. Ik heb daar ook nog Edo de Waard ontmoet, die daar gastdirigent was.'
'Zo was het ook een beetje, rijke herinneringen, en nu dit avontuur.'
'Ben je met me meegevlogen voor de herinnering?' Ik legde even mijn hand op haar knie en kneep even, heel rustig, geen weerstand. Het was nog steeds goed weer. Ik was wat hoger gaan vliegen. Er was weinig vliegverkeer in onze area , ook rustig in de headphones .
'De grens met Duitsland kun je niet zien,' zei ik, 'maar die is er wel. Eigenlijk kun je hem wel zien als je goed kijkt. Daar die strook achter die bomengroep.'
'Weer een grens,' zei ze peinzend naar beneden kijkend. 'Nee, we gingen koffie drinken.'
'Dat gaan we nog steeds, na de lunch.'
'Toen we bij Apeldoorn vlogen dacht ik aan een boek dat ik van mijn vader moest lezen, met de titel De Bomen, dat ging over de buurt rond het paleis. Dat vond ik prachtig. Ik ben niet zo'n echte Zwagerman-fan.'
'Maar wel Grunberg?'
'Ja zeker Grunberg, hij is een grootmeester. Daar blijf ik voor wakker. Jij bent dus ook bezig een boek te creëren, je leeft je eigen boek, een jongensboek. Het is in een genre dat ik niet ken.'
'Je mag het wel lenen als je dat leuk lijkt. Maar ik moet het wel terug hebben, want het is nog niet af.'
'Zal ik er in voor komen?'
'Ongetwijfeld, want dit is nu al een gedenkwaardige dag, nu al waard om schriftelijk gememoreerd te worden. Rechts ligt Osnabrück.'
'En gefotografeerd,' zei Patricia.
'Ja, nog even niet aan gedacht.'
Ik pakte de camera en maakte een paar foto's van haar, waarop op zij de camera pakte en een foto van mij maakte.
'Laat je die printen?' vroeg ze.
'En de foto's die vandaag zullen volgen, zeker.'
Ze zou een pagina krijgen na Thérèse, Amélie, Yvonne en Daantje.
'Het landschap is een beetje vreemd onbestemd,' zei ze, 'het beeld dat ik heb van Duitsland is veel ruiger. Maar als je er door heen rijdt, en nu ik er boven vlieg zeker, is het veel slomer, burgerlijker. Wat moet je daar bespreken?'
'Een zwembad. Doordat het land zo burgerlijk is was het ook mogelijk dat de wereldoorlogen konden ontstaan. Ja Herr Doktor Professor. Ich soll's gleich untersuchen!'
Ik ga nu een beetje opsturen naar links om een mooie approach naar de landingsbaan te maken. We vliegen nu over het Steinhuder Meer. Können wir segeln aufs Meer! Recht voor je zie je de Flughafen van Hannover, de groene stad, zoals die genoemd wordt. Als ik zo een bocht naar rechts maak kun je zien hoe groen de stad is. Ik heb de indruk dat de bevolking voor een even groot percentage bestaat uit renteniers als in Apeldoorn.'
'Zo stil, die zeiltjes op het meer! Kun je niet een duikvlucht maken?'
'Dit vliegtuig is niet bewapend, en het mag niet.'
Ze lachte, als op schoolreisje.
'Het aardige van dit vliegtuig is dat het zelf kan landen,' zei ik. 'Maar ik vind het vliegen met de hand te leuk om het niet zelf te doen. Het is wel heel praktisch dat als het slecht weer is en ik in de kaarten zit te kijken, ik het helemaal kan overlaten aan de instrumenten. Tijdens take-off kan ik alles zó instellen dat ik een tukje zou kunnen doen. Dan moet ik nog een handje hebben om even op m'n schouders te laten tikken.'
'Om aan je oor te trekken, decadente bon-vivant!'
'Vind je dat ik dat ben?'
'Je lijkt me wel een geschikte vent, eerlijk gezegd, maar ik heb zo m'n vraagtekens.'
'Die intuïtie weer?'
We maakten een beheerste, soepele landing en rolden tot stilstand tussen een paar Cessna's, een Beech en een Piaggio Avanti.
'Wat een leuk vleugeltje op de neus,' zei Patricia, 'en wat een prachtige lijn, dat zie ik ook wel. Wat gaan we nu doen?'
'Dat vleugeltje wordt een canard genoemd. Dit is een heel bijzonder vliegtuig en het schijnt zalig te vliegen. We zijn in een rijk land geland. Ik zal mij man in Hannover bellen en belet vragen. En we gaan de stad in en lunchen, maar eerst naar de havendienst, douane en formaliteiten. Je kunt trouwens een goeie positie krijgen bij Mitty Airlines. Je gezelschap bevalt mij wel.'
'Ik zal er zeker over na denken,' zei ze in de taxi, 'maar eerst zou ik wat meer willen weten over de functie en de salariëring. En wat is Mitty Airlines?'
'Mitty Airlines bestaat uit een vloot van één vliegtuig en is in wezen een chartermaatschappij. Het komt er op neer dat een zakenman mij kan huren als ie snel ergens naar toe moet en geen vlucht kan boeken op een lijnvlucht. Maar hou het maar in je achterhoofd! We gaan eerst eten, dan laat ik die man wel naar ons toe komen.'
'Wie is Mitty, is dat een man?'
'Walter Mitty is een legendarisch en ook mythische piloot uit de tweede wereldoorlog en commissaris bij mijn luchtvaartmaatschappij Mitty Airlines, waarvan ik de enige aandeelhouder ben.'
'Met een vloot van één vliegtuig?'
We reden naar het centrum en zochten een plezierig uitziende gelegenheid om te lunchen. In de schaduw van een boom dronken we kaffee op een zonnig terras. Ik belde Gruber met wie ik de afspraak maakte dat hij met drie kwartier naar me toe zou komen. We besloten tot een salade.
'Ik zal proberen wat opheldering te geven in het mysterie van Mitty Airlines,' begon ik mijn verhaal, 'want ik wil het niet spannender maken dan het is.'
Patrice boog naar me toe, haar neus net in de zon, en ze luisterde met belangstelling.

'Ik had financieel wat speelruimte toen ik mijn gespecialiseerde bureau voor een ruim bedrag had verkocht en ik nam vlieglessen, wat ik altijd van plan ben geweest. Ik zal me inhouden om niet de rest praten over mijn vliegavonturen, maar wat die vloot betreft kan ik wel vertellen dat ik nadat ik mijn brevet had gehaald op zoek ben gegaan naar een vliegtuig. Ik las alle advertenties en ik kreeg een scherp beeld van de markt, prijzen en de staat waarin de vliegtuigen verkeerden. De waarde wordt voor een belangrijk deel bepaald door het aantal vlieguren die resteren tot een grote beurt die veel geld kost. Het verschil tussen een paar uur en het maximum kan vijf, of tienduizend euro's schelen of meer. Ik ging naar veilingen en ik belde ontelbare aanbieders. Wil je niet toch een glas wijn?'
'Nee, geef me nog maar een jus. Maar ga verder, Gruber is hier voor je het weet.'
'Ik kreeg de tip dat de Luchtvaartschool op Eelde z'n hele vloot ging vervangen, achttien Bonanza's, precies de kist waar ik m'n zinnen op had gezet. Dat klinkt waanzinnig, en dat leek het ook. Maar ik kende die markt. Daar had ik als het ware een diepgaande studie van gemaakt. De markt was voor mij transparant geworden en ik zag als snel aan de lijst van specificaties dat daar handel in zat. Inmiddels had ik overal contacten opgebouwd, uiteraard meer dan de accountant van de vliegschool. In één koop kocht ik alle achttien vliegtuigen, een vloot dus.'
Toen arriveerde Gruber, met Hannelore, zijn secretaresse. Een hartelijk weerzien. Ik liet de schetsen zien die ik met zijn collega had willen bespreken, maar een preview was ook zinvol, en voor de relatie met Gruber niet onverstandig.
'Gaan jullie nog zeilen?' vroeg Hannelore, 'het is er prachtig weer voor. Dan kunnen jullie bij mij blijven slapen. En Fritz is morgen weer op kantoor.'
Patrice knikte niet naar mij en ik zag dat ik het beter niet kon vragen. We namen details door, en een paar calculaties en Gruber en zijn assistente gingen weer terug naar hun kantoor.
'Dat ging mij te snel,' zei Patrice toen ze waren opgestapt. 'Ik begrijp dat het niet jouw opzet is geweest, maar het leek je wel een aangenaam plan, is het niet?'
'Ja dat is een goed woord, gezellig toch! Fijn zeilen! Maar afspraak is afspraak, dat je vanavond weer in je eigen bed slaapt.'
'Bestel nu toch maar een glas wijn voor me. Hoe is het nu verder gegaan met je vloot?'
'Ik verkocht er telefonisch tien aan een dealer in Engeland. Twee aan iemand in Zwitserland, en in no time had ik er nog maar twee over. Van die twee heb ik een combinatie gemaakt, het beste interieur in het toestel met het beste frame en de beste motor. Van het geld dat ik over hield heb ik de beste avionics laten monteren in het beste vliegtuig, de meest geavanceerde instrumenten voor blindvliegen en radar en de geschiktste automatische piloot. Zullen we weer naar het vliegveld gaan, of nog wat wandelen?'
Wandelend pakte ik haar hand en ze kneep even in de mijne en liet niet los, een warme, plezierig aanvoelende hand.
'Hoe had je dat gezien,' vroeg ze, 'als we waren gaan zeilen en zo?'
'Zo ver kijk ik niet vooruit, ik had niet meteen een vliegplan. Dat moet ik nu gaan maken voor de terugvlucht.'
'Tommy, zo onverwacht heb ik een heerlijke dag!' Ze hield stil en gaf me een zoen die eindeloos duurde, die tintelende in m'n nek.
'Het is een verrassing bij heldere hemel, wat een dag, wat een ontdekking ook, Patrice!'

Half vier stegen we op en al snel na de start stelde ik de automaat in.
'Nu kunnen we achterin gaan zitten,' zei ik. 'Wat je vertelde over Tanglewood vond ik heel mooi. Dat zal een onvergetelijke avond zijn geweest. Heb je daarna nog de muziek van Mendelssohn terug gehoord?'
'Mijn vader heeft grammofoonplaten en niet alleen van de Scottish Symphony, maar ook de Italienische en de Hebriden. Ik kan er niet naar luisteren zonder te huilen.'
'Ja, maar ook als je daar in de bossen je liefde niet zou hebben verloren liggen de tranen al vlug op het randje, ook bij mij. Mendelssohn heeft overigens niet de waardering gehad die hij volgens mij verdiende. Maar de laatste tijd zie je zijn naam steeds meer vermeld op de programma's.'
'Van welke muziek hou jij Thom?'
'Dixieland kun je me voor wakker maken, maar ook Brahms. Ik hou van pianoconcerten van verschillende klassiekers.'
'Speel je zelf?'
'Ik zit in een Dixielandband. Met mijn werk hou ik er rekening mee dat ik één maal per week op onze vaste dag de avond vrij heb. Tussendoor speel ik thuis ook wel.'
'Je verbaast me alsmaar, en steeds meer. Ik kan me jou helemaal niet achter een piano voorstellen.'
'Wèl met een banjo? Ik kan me jou wel aan de knuppel voorstellen. Ik neem eerst de besturing over van de automatische piloot, zo, en nu neem je het stuur over, en nu neem jij het over, You're in control, get the feel of it , voeten op de pedalen, voel de druk, gewoon meebewegen, zonder zelf iets te doen. Nu duw je het stuur zachtjes naar voren en je trekt het weer terug. En je draait het een beetje naar rechts en weer terug. Level, horizontaal. Nu vliegen we een beetje naar het Noorden. Nu weer terug. Nu doe ik het nog eens, dan voel je dat ik ook met de pedalen een beetje stuur. Ja heel relaxed. Nu moet je proberen de bovenkant van het dashboard gelijk te houden aan de horizon. Het gaat heel goed zo.'

De zon stond al laag en de heggen en struiken en boompartijen waren donkerder geworden en wierpen schaduwen over de golvende weilanden. De grens, Almelo, Amélie, de Veluwe in het verschiet. Patrice kreeg er plezier in, ze wisselde van hoogte, voorzichtig een beetje een duikvlucht en weer omhoog, en ze bleef hoog genoeg om niet in hoogspanningsdraden te vliegen. Boven de bomen op de Veluwe vlogen we wat lager. In de lager staande zon was ze ook prachtig. Geconcentreerd, lief, slim en relaxed keek ze wisselend met haar heldere ogen naar de instrumenten en naar buiten, volledig in command, van links naar rechts, en vooruit en onder de horizon. Ze vloog scherp op koers, haar licht gebruinde handen gedecideerd het stuur omklemmend, de aderen zwak door de gave huid schijnend.
'Apeldoorn, links,' zei ik.
'Daarachter de toren van Sint Hubertus,' zei ze. 'Huis en tuin verdiend met boten!'
'Ben je hier eerder geweest, op de grond?'
'Ja, in de toren zelfs.'
'We liggen prachtig op koers voor Schiphol, goed zo! Maar ik zal je maar alvast geruststellen dat je niet hoeft te landen. Dan zijn we redelijk op tijd weer terug voor het avondeten. Dan kun je kiezen. Of we eten bij Wildschut, of we halen Chinees daar tegenover.'
'Dat laatste lijkt me wel zo gezellig,' zei ze, mij taxerend aankijkend, 'maar waar eten we dat dan op?'
'Je mag nog steeds kiezen.'
'Ik ben wel nieuwsgierig hoe je woont, en of er veel mensen wonen,' zei ze lachend.
'Ik woon alleen.'
'Gelukkig goed gegokt. You're in control.'
Ik schakelde de automatisch piloot weer in en we keken elkaar aan. Ze zei niets maar keek behaaglijk en stralend.
'Het is alsof we een lang weekend zijn weggeweest!' zei ze. 'En het is omgevlogen!'
'Als je je vanavond verveelt kan de dag alsnog heel lang duren. Rechts Harderwijk. Verderop Bussum, rechts daarvan Huizen en daarachter, Almere, het Veluwemeer, en Naarden, die ster. Nu moet ik weer met de toren communiceren. Amsterdam, de Bijlmerbajes. Daar gaat de gele helicopter van de VU. Zie je die? Het Amsterdamse Bos, de Ringvaart, we zakken steeds verder.'
Patricia legde haar hand op de mijne en ik hoorde haar in de koptelefoon zeggen: 'Ik heb honger gekregen Tommy.'

Hans Arend de Wit