Thomas Tukker is een avonturier
maar hij reist wel met het boek
van Alexey Brodovitch in z'n bagage.

Hans Arend de Wit

De fotograaf Thomas Tukker is van huis uit een Amsterdammer, maar na zijn jeugdjaren in Mokum woonde hij elders, onder andere op Curaçao en in Miami. Ogenschijnlijk leidde hij daar het leven van een avonturier en een globetrotter. In April kwam Thomas op doorreis van Milaan naar New York in A. vierde zijn 35ste verjaardag en bezocht de redacties van twee magazines en kreeg opdrachten voor shoots in Big Apple.
"Da's toch wel heel wonderlijk," zei Thomas, "ik weet dat het hier slecht gaat met veel magazines, en dus ook in de fotografie, maar ik heb het getroffen, want ik maakte twee calls en ik kreeg twee opdrachten."
Het levensverhaal van deze jonge cosmopoliet is voor deze kolommen te lang om nog voldoende te kunnen ingaan op de vakuitoefening die bijzonder is, interessant genoeg om daar nu meteen mee te beginnen. In een aangrenzende kamer zit een meisje te bellen. "Marleen doet productie, planning en voorbereiding, maakt ook afspraken."

Als dreumes was ik al model.
Als het gesprek over mode gaat krijgt men al vlug in de gaten dat Thomas veel weet van en over mode, en dat is ook vanzelfsprekend omdat hij er in de buggy al midden in zat. Zijn moeder dreef de Hobbit-winkels, die toonaangevend waren in kinderkleding en later meisjes- en dameskleding.
"Maar misschien juist wel omdat dit voor ons zo gewoon was heb ik in die richting toen niet mijn toekomst gezien. Als dreumes was ik al model, en in de leukste en allerhipste kleren. Arnold Vente was een vriend van de familie, dus hoe het toeging in de fotografie had ik al snel in het oog. De feeling die ik van huis uit voor mode had zal beslist geholpen hebben. Al van jongs af aan zat ik aan tafel te bladeren door de Vogue's en Harper's Bazaar's, die in stapels op tafel lagen. Er werd ook altijd over mode gepraat. M'n ouders gingen overal naar de beurzen. Er werd wel vrolijk en spannend geleefd, als ik terug kijk, maar wel heel modieus als ik dat zo kan zeggen. En via een omweg ben ik daar weer in terecht gekomen. Ik ben niet gaan vliegen, waar mijn vader zo begeesterd mee bezig was en ik ben niet in de mode gegaan, misschien wel omdat het vliegen en de mode voor mij zo normaal waren, vandaar dat ik misschien juist daardoor daar niet voor koos.

Als duiker fotografeerde ik onder water.
Nee, ik rolde de duikwereld binnen, iets wat ik vroeger ook met mijn vader deed. Die was al heel vroeger een scuba diver. Dat deden we op vakantie. Voor m'n professie dook ik, op Curaçao en later voor een duikbedrijf in Miami, en als duiker fotografeerde ik onder water, ook mode. Daarvandaan is het een wonderlijke switch geweest naar de fotografie boven water. Ik wilde niet voor de rest van mijn leven blijven duiken, maar wilde kiezen tussen een opleiding fotografie en MBA. Het toeval wilde dat om de hoek van het duikbedrijf een art academy zat, met een fotografieopleiding van twee jaar. Ik had al een bachelor's degree in marketing en management, dus ik zou gewoon verder kunnen gaan met m'n MBA. M'n moeder zag het liefste dat ik dat zou doen.

Mam, ik weet wat ik ga doen.
We reisden samen terug van New York naar Amsterdam en op het vliegtuig zat iemand die als meisje klant van m'n moeder was, die een fotografe was geworden en voor onder andere Rolling Stone werkte en het helemaal gemaakt had, Dana Lixenberg. Ik heb ruim twee uur met haar zitten praten en toen ik naar m'n moeder terug ging zei ik tegen haar: Mam, ik weet wat ik ga doen. Ik word fotograaf. Vanaf dat moment heb ik mij helemaal ingezet om fotograaf te worden.
Ik ben naar die art academy gegaan, met een heel brede basisopleiding, waardoor je in de keuken, of zeg maar lab, kijk van veel verschillende soorten van fotografie, produktfotografie, trouwerijen, festiviteiten, journalistiek, mode- en portretfotografie, reclame, architectuur, autonome fotografie, het hele scala, darkroom, en digitaal kwam net er net bij, zo'n zes jaar geleden. Ik ben al heel snel begonnen met assisteren, want ik begreep al snel dat assisteren de key is tot goed fotograferen en het begrijpen hoe die wereld in elkaar zit. En ik heb ook werkelijk ieder type fotograaf geassisteerd, tijdens mijn opleiding al. In het begin onbetaald, maar later wel. Dat ben ik ook een hele tijd blijven doen in Miami. In totaal heb ik wel ruim vier jaar geassisteerd. Ik ging met iedere goeie fotograaf mee met wie dat kon, en op het laatst alleen maar fashion photography, vooral omdat ik dat het spannendste vond, omdat ik daarin mijn creativiteit kwijt kon. Er zitten weinig limits aan, maar omdat je met een team werkt worden er wel de hoogste eisen aan je gesteld. In het begin was het wel erg wennen om met verschillende, uiteenlopende talenten samen te werken, stylistes, art directors, visagisten, de hair stylist, en iedereen wil z'n eigen ding doen. Touwtrekken is dat, kijken tot hoever je iemand kunt laten gaan. In principe staat iedereen voor zichzelf te werken. Om die ego's op één lijn te krijgen, en voor je karretje te kunnen spannen, dat is een hele opgave. In de loop der tijd leer je iedereen kennen en zo kun je een team formeren, waarbinnen iedereen elkaar begrijpt en op elkaar is ingespeeld.

Je leert het niet in de opleiding.
Dan bereik je een stadium waarin je geen excuses naar de opdrachtgever hoeft te maken voor je foto's. In het begin laat je je foto's zien en dan wordt er wel eens gereageerd met 'een heel mooie foto, maar waarom heb je zulke make-up gebruikt' terwijl je tijdens de shoot al denkt dat het niet zo is als je wil en je laat dat slippen. Dan gaat het om ballen, om het te zeggen op het moment dat het nog kan. Als je dat driemaal is overkomen dan ben je daar klaar mee. Dat zijn heel moeilijke conflicten. Ik heb ruzies gehad met stylistes, maar dat is kennelijk toch de manier om te leren hoe ver je kan gaan, en vooral hoe je niet met mensen moet praten. Dat is blijkbaar verweven met modefotografie, en dat leer je niet in je opleiding. En je talent om daar mee te dealen is wel bepalend voor je shoot en of je nog eens opnieuw wordt gevraagd, of niet. Dat is voor mij het wezen van de modefotografie. Het juiste model uitzoeken, de juiste styliste, hair make-up, props, locatie, of studio, het gaat om het team. En dan begint het pas, want dan moet je dat team o[ die dag van de shoot de zelfde kant op laten kijken, dat iedereen begrijpt wat het concept is, waar ze voor bezig zijn en dat ze daar enthousiast voor werken. Als ze dat niet doen letten ze niet op details, dan hebben ze net zo lief dat je een mislukte foto maakt, want het interesseert ze niet meer.

De eerste shots zijn altijd leuk.
Je moet iedereen energiek houden, zodat ze een leuke dag hebben. De eerste shots zijn altijd leuk, maar het gaat er om dat er aan het eind van de dag, wanneer iedereen naar huis wil hollen, de stress er in komt, dat zijn de harde momenten, dan wordt bepaald of je geschikt bent als modefotograaf. Ik leer nog steeds. Ik weet waar de knelpunten zitten, nu gaat het er mij om dat alles onder alle omstandigheden volledig onder controle te hebben. En als je zoals ik in zoveel verschillende landen werkt, dan heb je steeds met nieuwe mensen te maken, zelfs met nieuwe soorten mensen. Italianen zijn bijvoorbeeld heel andere mensen dan Amerikanen. De cultuur van werken kan in al die landen waar ik werk heel erg uiteen lopen, dan krab je wel eens achter je oor."

Boven op een stapel boeken bij de deur naar buiten ligt de bijbel van Alexey Brodovitch, de meester art director van Harper's Bazaar. "Dat, en een boek van Guy Bourdin," zegt Thomas, "zit altijd in mijn bagage, letterlijk en figuurlijk."

http://www.thomastukker.com/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Thomas in het Pianola Museum.

Switch to the Phlog.