Travis_Ruse

Met elke dag een indrukwekkende plaat
in zijn phlog laat Travis Ruse ons meereizen
op de subway van New York.

Fotoredacteur Travis Ruse heeft geen last van tunnelvisie.

Hans Arend de Wit

Op zoek naar nieuwe, interessante phlogs op het web, de blogs met alleen foto's, fotodagboeken, zat ik opeens in de Express Train, de phlog van Travis Ruse, http://www.travisruse.com . De grootte van de grote foto was al een verrassing, maar meer nog de briljante kleuren zo ver onder de grond en het treffende moment waarop de foto was genomen. Ik keek naar de eerder geplaatste foto's op de site en kwam onder de indruk. In de balk bovenin vond ik het archief de beelden van de maanden ervoor, een schat aan foto's van mensen die onder de grond onder weg waren. Ik zag dat daar elke dag een mij onbekende, begenadigde fotograaf bezig was om meesterwerken te maken. Deze Ruse had ook een hoog niveau bereikt in de kunst van het zich onzichtbaar maken. En het lijkt wel dat hij niet bang is tussen die assertieve figuren die hem ongetwijfeld scherp in de gaten houden, om te zien waar hij mee bezig is. Ik zocht contact en Ruse bleek bereid me te vertellen wat ik over hem wilde weten.

Het fotograferen is wel een beetje link.
Toen Ruse begon te fotograferen in de subway, en nog lang daarna, werd hij staande gehouden en ondervraagd door rechercheurs in burger. Ze waren nogal agressief en het gekke was dat ze allemaal shirts droegen van de New Jersey Jets, kennelijk hun uniform. Ruse ging naar de Metropolitan Transportation Authority om er over te praten en vroeg hem een verklaring te geven dat het maken van foto's in de subway zonder een vergunning niet strafbaar is. Die heeft hij nu altijd bij zich als het hem weer moeilijk wordt gemaakt. Nadat Ruse van het maken van de foto's in de subway tot een project had ontwikkeld kreeg hij gaandeweg aardigheid in het reizen met de ondergrondse. Toen er brand uitbrak op een van de stations op Manhattan zat hij wel een uur vast onder East River en vroeg hij zich af of er geen foto in zat.

"De foto's die ik maak met mijn Canon 20D zijn van momentjes. Dat is waar ik op die ritten naar zoek."

Maar de Subway is geen werkgever, dat is Inc. Nadat Ruse als News Photo Editor bij SABA Press werkte en bij Sygma Press, werkt hij nu als Associate Photo Editor bij Inc., een magazine voor Entrepreneurs.
Ruse werd in 1968 geboren in Daytona. Hij volgde een opleiding fotografie aan de South East Center for Photographic Studies in Daytona Beach, Florida, en vervolgens ging hij naar New York. Daar werd hij assistent van verschillende fotografen totdat hij voor zichzelf begon. Hij trouwde en kreeg kinderen. Omdat hij dichter bij huis een meer geregeld leven wilde werd hij in 1999 een bureaubaan. Vijf jaar later begon hij aan dit Subway Project. Ruse woont in Park Slope, Brooklyn en Inc. zit op 42nd & Lexington Ave., precies tegenover Grand Central Station. Voor een postduif zou dat maar 10 kilometer zijn, maar met de subway duurt dat, met drie treinen en elf haltes 45 minuten. Wat hij schiet is wat hij onderweg op de heen- en terugweg elke dag ziet. Na de ontdekking van Photoblogs op het web zag Ruse daarin een mogelijkheid om zijn werk te laten zien, en nu kijken er dagelijks rond de 2000 bezoekers van zijn site.

Ruse werkt in de grote traditie.
Op mijn aan Ruse vraag of Cartier-Bresson hem geïnspireerd heeft zei hij: "Ik denk dat Cartier-Bresson op ons allemaal invloed heeft gehad, hoewel we dat niet direct zullen toegeven, maar dan moet ik er ook meteen William Klein, Bruce Davidson en Danny Lyons aan toevoegen. Vooral het werk van William Klein zegt me veel, en dan door zijn sterke verhalende kracht. Hij had er geen probleem mee dat men ondanks het documentaire karakter vond dat het meer om Klein ging dan de mensen in de foto's. En het Subway-boek van Bruce Davidson is, heb ik begrepen, de maatstaf waarmee alle fotografen die in de subway fotograferen worden afgemeten. Danny Lyons fotografeerde het belangrijkste verhaal dat hij kon vinden in zijn leven, zijn eigen verhaal. En dat is waar wij ons eigenlijk het meeste op zouden moeten concentreren, ons eigen verhaal."

Geen verslaving maar wel heftig.
Is het een soort verslaving geworden, het maken van die subway-foto's?
"Ja, het maken van die foto's is wel veel meer geworden dan alleen maar het maken van opnamen onderweg. Ik geloof stellig dat de media en onze gekozen volksvertegenwoordigers slechts zelden een waarachtige afspiegeling van de burger laten zien. De beste manier waarop verschillende culturen elkaar zullen begrijpen is volgens mij door directe communicatie, en dat lukt niet zo goed. Blogs helpen wel om die kloof te overbruggen. Fotografie is daarbij een fantastische medium. Ik hoop dan ook dat de bescheiden actie als het documenteren van mijn medereizigers in andere landen New York City in een nieuw komt te staan, want de meeste mensen zien New York alleen maar als een grote toeristenbestemming. Ik geloof dat mijn foto's de beroepsbevolking laten zien zoals die dagelijks onder minder mondaine omstandigheden heen en weer reist naar en van het werk. Zoals iedereen, en overal. En door van dit project een dagelijks ritueel te maken heb ik ontdekt dat ik op een nieuwe manier naar mijn omgeving ben gaan kijken. Dat kan je een beetje vergelijken met een autorit waarop je je opeens realiseert dat je geen beelden hebt van de laatste vijf mijl en dat je je volledig had afgesloten van je omgeving. Door tijdens mijn reis bewuster naar m'n omgeving te kijken zie ik nu meer, de mensen, situaties, details, waar ik anders keer op keer gedachteloos aan voorbij gegaan zou zijn. Het is alsof ik mijzelf heb opengesteld voor iets dat anders verloren zou zijn gegaan."