Het leek ons dat veel fotografen het interessant zouden vinden om meer te weten te komen over hoe een collega te werk gaat. Na het eerste contact met de art director heeft Wendelien, anders dan misschien gedacht wordt, het contact over de realisatie van de opdracht met de fashion editor. Daarbij gaat het er om een combinatie te maken van het beeld dat de fashion editor heeft over hoe voor het komende seizoen de mode gefotografeerd zou moeten worden en hoe de fotograaf dat ziet, hoe die de nieuwe mode in beeld zou willen zien - een combinatie van modethema’s en fotografie-ideeën. Daarna volgt er een dialoog met de artdirector over de volgorde van de beelden, de lay-out en de kadrering. Als de foto’s gemaakt zijn geeft zij haar voorkeuren aan, en deze worden ook vaak gevolgd. In de uitvoering werkt Wendelien samen met de stylist(e) en de artdirector.
XXDe art director is vaak meer de grafisch vormgever die wel over de keuze van de fotografen beslist maar niet de individuele beelden voor de series bepaalt.
Voor reclameopdrachten worden eerst schetsen gemaakt. Dat luistert heel anders. Daar komen andere overwegingen bij kijken.

Foto’s voor de redactionele pagina’s zijn anders dan voor een reclamecampagne.
XXVoor tijdschriften speelt de inbreng van de sponsors en van de adverteerders een rol. Wendelien noemt geen namen, maar zegt wel dat het gewicht van de stem van de adverteerder per tijdschrift verschilt. Dat gewicht blijkt mede te worden bepaald door de mate waarin een tijdschrift een eigen, artistieke stijl beoogt en de hoogte van de financiële bijdrage voor de product placing van de sponsor. Maar de fotograaf merkt daar niet zo veel van.
XXHet werken voor tijdschriften is over het algemeen niet zo lucratief als gedacht wordt, maar het tijdschrift is wel bij uitstek de etalage om het werk te laten zien en de geschiktheid van de fotograaf om die in te schakelen voor het schieten van de fotografie voor reclamecampagnes. Veel fotografen zien tijdschriften als een springplank, dus. De honoraria per pagina liggen te laag om daar anders naar te kijken.
XX“Daar komt bij dat je zelfs soms moet inleveren als je meer wil dan wat er verwacht wordt, opdat ik het beste kan laten zien, zodat ik de beste kans heb in het oog te lopen.”
Voor veel aspirant-fotografen zijn dit kanten van het vak waar zij niet veel van afweten. In de documentaire lijkt het een fantastische operatie, met een crew in een bestelbus op stap, met aggregaten, big business. Dat kan de indruk wekken de fotograaf met zijn organisatie ook big money verdient. Maar dat is niet zo. Zeker in deze tijd met dalende advertentie-inkomsten, waarin nu alles minder is geworden, zijn de inkomsten niet wat ze lijken.
XX“In Nederland moet je alle apparatuur zelf hebben, dus moet je veel investeren, omdat opdrachtgevers de huur niet op de rekening willen. Uiteindelijk ben je goedkoper uit als je de apparatuur koopt. Als je in het buitenland werkt, en daar studio’s moet huren, is het niet doenlijk om je apparatuur zelf mee te sjouwen. Daar wordt het als normaal gezien als je de apparatuur en de studio ter plaatse huurt.”