HOOFDSTUKKEN 1 t/m 10.

1. De Horch
2. De Katterug
3. Een rijtje Alfa’s
4. De eerste auto’s
5. Een Atlantic op het randje
6. De E-Type, een oude droom
7. De Chauffeur
8. Schaal
9. Twee wielen minder
10. Over het landschap als een vogel

HOOFDSTUKKEN 11 t/m 14

11. Sterren
12. De eerste wielen
13. De groene Ferrari
14. De tweelingzuster

Hans Arend de Wit is een autodidact genieter
van het leven tussen de wielen.
Hij rijdt in zijn herinnering terug over zijn levensweg.

Reacties?

Voorwoord.

In de loop van de tijd ben ik gaan inzien, had mijn jongste dochter gezegd, ben ik gaan geloven, dat jij je stimulansen haalt uit beelden, uit plaatjes in plaats van abstracte filosofieën.
Daarom wil ik ook altijd wegrijden uit het benarde, had ik toen gezegd. Ik heb me verdiept in uiteenlopende filosofieën uit alle windstreken, maar vooral heb ik de bakermatten willen zíen, in me op willen nemen, en me eigen maken. Over mijn reizen en mijn kleine avonturen heb ik soms verslagjes geschreven, en dan vooral over de ervaringen als passant, als fotograaf dus. Het is me gaandeweg duidelijk geworden dat ik in wezen een kijker ben, en geen psychologisch analist. Daarbij gaat het mij meer om het intrigerende van de natuur, de landscapes en de cityscapes, dan om de intriges van belangengroepen. Dan kan ik wel op een visueel interessante plek een tijd wachten totdat er typisch locale figuranten in de scène verschijnen die sprekend zijn voor de sfeer, maar dat is niet waar ik op uit ben.
Zoals ik een grote liefde heb voor de apparatuur waarmee ik de beelden op film vastleg, heb ik veel affiniteit met de vervoermiddelen waarmee ik me door het leven voortbeweeg.
Je zou er een boek over moeten schrijven hoorde ik meermalen.
We zien wel, zei ik dan.
Hier volgen mijn eerste herinneringen.
Misschien volgen er meer.