Petra Pierrette studeerde in Kassel Visuele Communicatie, geschiedenis van de fotografie, en Frans.

"Mijn passie voor auto's werd gevormd nadat ik mijn eerste 2CV had gekocht. Dat was in mijn studententijd, in 1978. Ik was altijd gek geweest op paarden. Maar door de eend raakte ik geboeid door paardekrachten , en gaandeweg kreeg ik steeds meer oog voor haar uitstraling, haar persoonlijkheid en de impact van haar verschijning in het straatbeeld."

Als studente reed zij vaak in haar eend naar Frankrijk en naar Parijs, waar zij na haar afstuderen in 1983 permanent ging wonen. Als Pierrette, zoals Petra in Parijs werd genoemd, begon zij in de praktijk te fotograferen en te publiceren in tijdschriften. Daarnaast doceerde zij fotojournalistiek aan de Parsons School of Design. Voor het blad Auto-passion maakte ze regelmatig portretten van belangrijke personen in de auto-industrie en fotoreportages van auto-evenementen en werkte voor verschillende andere bladen, Prisma, l'Auto-Journal, 2CV Magazine, het Italiaanse RouteClassiche, het Duitse Schwarzweiss, het Franse Automobile historique, het Amerikaanse Photo District News en Free Voice, LVA, World in Red, en de Herald Tribune. Al vanaf het begin kreeg zij exposities in musea en galeries, en de Retromobile-manifestatie, een imposante reeks. Zo werd zij in het wereldje wereldberoemd.

Jaren later reed zij door naar Voorburg, waar zij met een grote omweg terecht was gekomen omdat zij Bob van Hoorn had ontmoet, een daar wonende fotograaf, en schrijver, met wie zij het leven zou delen. Met hem vormt zij een productieteam. Bob schrijft na een technische carrière over auto's in Franse bladen, en ook hij fotografeerde auto's. In romantische en ook praktisch stimulerende zin vormen zij een ideaal paar en een fantastisch team voor gezamenlijke producties, voor voornamelijk Franse bladen.  

Wat ziet zij in een auto? Petra Pierrette heeft een erkend, herkend en voorbeeldig meesterschap bereikt. Terwijl toch iedereen een camera heeft, maken maar weinigen daar foto's mee die tot het hart spreken. Hoe kan het dat zij zulke uitzonderlijk boeiende foto's maakt? Is het haar intensieve, veelzijdige artistieke opleiding? Haar technische kennis en bedrevenheid? Of is het haar liefde voor auto's en haar gedrevenheid? Haar foto's geven passionado's een kick, of laten hun wegdromen, wegrijden naar een andere wereld. Het Daar zit niet alleen talent achter maar ook een geheim.

Haar geheim is dat ze veel heeft gezien. Haar geheim is haar inzicht in de auto als icoon in z'n brede betekenis, en datgene dat anderen er in zien, en hoe anderen ons in een auto zien, de economische, sociale, psychologische, traumatische, egocentrische, narcistische aspecten, de show, de romantic, de evoluerende techniek en de stijl, de vormentaal, de rallies en races, de concoursen vol elegantie. Dat alles. En hoe een auto de sfeer van z'n omgeving bepaalt, de stemming. Afgezien van dat alles gaat het er vaak om het ideaal bedachte beeld op het beslissende moment in tienden van seconden vast te leggen, een spannend beeld in een optimale kadrering; haar kunst zit in die snel gemaakte beslissing, die zichtbaar is in veel van haar foto's. Daarvoor is geconcentreerde overgave nodig! In die flits waarop de foto wordt gemaakt gaat het om de weglating van het overtollige en storende, met een onnadrukkelijke focus op het veelzeggende. Allemaal moeilijk, ook als je talent hebt, dat getraind moet worden met ontelbare klikken, duizenden, duizenden.
Wij kijken naar auto's en zien daarin haar wereld en onze dromen. Petra's liefde voor auto's is de bron voor haar werk, voor haar kunst. Daar komt natuurlijk ook de kennis bij van de merken en de typen en de bijzonderheden en de historische betekenis, en welke de visueel sterke en boeiende kanten zijn. Maar hoe komt het dan dat Petra een erfgename lijkt van Henri Cartier-Bresson, van Robert Doisneau, de huisfotograaf van Renault?
Bewogenheid, grote bewogenheid, en het vermogen om bewegelijk de veranderende scene te volgen, en vooral de ontplooiing van een situatie te voorzien. Daarbij komt dat zij uitsluitend fotografeert in zwart-wit, de kleuren van de klassieke fotografen. En de onderwerpen lijken authentiek en klassiek, waardoor we even denken dat ze van een oude fotograaf zijn. Maar als we kijken naar details kunnen we zien dat de foto's gisteren geschoten kunnen zijn.
Het talent van Petra, Pierrette in de auto scene, is bewonderenswaardig en voor sommigen onder ons jaloers makend. Haar talent om prachtportretten te maken is, als dat kan, nog ontzagwekkender. Wij plaatsen hier één portret, van monsieur Marin, directeur van Ferrari France in 1997 .

'Straight photography' Pierrette verklaart voor alle duidelijkheid, dat zij haar soort van foto's straight photography noemt, daarvoor een 35 millimeter camera gebruikt met film, dus niks digitaal, dat zij alleen maar bestaand licht gebruikt en in de camera kadreert, in de zoeker de uitsnede bepaalt en niet achteraf met afdrukken een andere uitsnede kiest. Dat is misschien wel het echte geheim, de discipline die haar scherper doet opletten, waardoor zij net zo als Cartier-Bresson te werk gaat. Van haar opnamen maakt zij zelf de afdrukken op klassiek fotopapier, voor musea, tentoonstellingen en voor de lithograaf van de bladen.

Als u meer wilt zien, kijk dan naar haar website:
http://www.petrapierretteberger.com

En naar de mijne:
http://www.switchimage.com/personalized_books/PetraPierrette.html