© The images & texts on these pages may not be reproduced, republished or mirrored on another webpage, website or printed without prior okay. We'll find out eventually when they are.
Features, articles, sailing, Hans Arend de Wit
 

 

Week 09, 2005 Beginnende op 28 Februari.

 
 

"Je mag wel gaan krabben wil je op tijd op de golf zijn."

 
 

Die baan zon op die plek betekent dat het
bijna elf uur is.

 
 

Weer geen stoffertje mee, om ter plekke weg te dromen.

 
 

"Als hij vanmiddag niet thuis komt trek ik dat niet."

 
 

IJsbeer verraadt zich met de gele bal.

 
 

Eerst koffie op het terras van het Blauwe Theehuis.

 
 

"We're in the mood for a garden party on the terrace."

 
 

Ondanks het ijs Lente rond de Palazzo's.

 
 

Zondagochtend 09:00 uur. Echte Zondag.

 
 
 
 
Hello, Because of several complaints from my neighbours,
it is necessary that I sell my new home cinema installation.
The stuff is on only about a month old and therefore in
perfectcondition. Maybe you are interested. Let me know.
Damian: damian@zwamborn.net

PS: I recommend a large room to get
the most out of this system.

 
 

Til liet de Alfa weer glimmen en glinsteren.

 
 

De eerste dag op straat, de 3,
mooier dan de 5, strakker ook,
harmonieus!

 
 

Coffee otherwise?

 
 

A Coke around the corner?

 
 

Pam enjoys Winogrand at the Foam.

 
 

Petje af vandaag voor de kleine Audi.

 
 

Mini-stuur van de fiets links.

 
 

Charlotte op haar prachtig glijdende mini-sleetje.

 
 

Gewoon op je jack!

 
 

Jong lef.

 
 

Op een plastic zak.

 
 

Somber maar zonnig plezier op het Ezelsoor
op het Museumplein.

 
 

Cyrano de Neigerac.
Peter Marcuse zag de pop, werd gefrappeerd
en maakte ook de foto.

 
 

De peen is echt.

 
 

Sneeuwpop stond er al als ijzeren frame.

 
 

Niet blauwbekken op het terras van het Blauwe Theehuis.

 
 

"Maandag zien we wel weer verder."

 
 

Nog aardig wat werk aan de winkel om de stoep
op tijd klantvriendelijk sneeuwvrij te maken.

 
 

"Jammer jongens, vanavond geen tuinfeest op het terras!"

 
 

Le Hilton est disparu!

 
 

La douce neige.
Nog zo'n break in de buurt, waarin zo'n veertig jaar geleden
Hans Ferrée reed, als communicator avant la lettre
met een taperecorder onder handbereik, waarin hij
gedachten vastlegde, teksten en brieven.

 
 

Een dag om uit te slapen.

 
 

Iedereen is nog aan het krabben.

 
 

De Stadionkade, weinig pleziertvaart.

 
 

Zaterdagochtend 09:00.

 
 

Vrijdag 15:45. Twee minuten later sneeuwde het.

 
 

"M'n warme chocolademelk is koud!"

 
 

"Vraag of Dirk-Jan een warm jack mee neemt!"

 
 

"Het lukt niet om tegen het raam te tikken!"

 
 

"Van zwemmen komt niet veel. Groetjes, Frits."

 
 

De Minervalaan om 16:16.
De zon maakt het een plaatje.

 
 


Gisteren had Fred de auto helemaal mooi schoon geveegd,
maar vandaag blijft hij kennelijk liever warm thuis.

 
 

Herinneringen aan rijke, legendarische tijden.
Hans Ferrée reed in zo'n pracht snoek.
Dan denk je ook aan de advertenties die hij schreef
voor de Deux Chevaux.

Het lelijke eendje van Ferrée
Nederland was in 1952 het eerste exportland voor de 2CV,
dat voordien al door een Franse journalist als
het ‘lelijk eendje´ van Citroën was gedoopt.
De eerste jaren verliep de verkoop slecht.
Dat veranderde in de tweede helft van de jaren ‘50.
De welvaart nam toe, de auto onderging belangrijke
technische verbeteringen en er kwamen aansprekende reclamecampagnes. Deze advertentie uit ca. 1959
met tekst van de befaamde copywriter Hans Ferrée,
maakt daar deel van uit.



 
 

Vanaf het ex-reclamebastion Prad
- vroeger het reclamebureau van Citroën -
is de weg door enorme sneeuwballen versperd naar het huis
van Ad Werner, oud-freelance medewerker van Prad.

 
 

Enorme sneeuwballen, niet zomaar weggerold.

 
 

Ballen op de weg.

 
 

De Laan, gekiekt vanuit Het Zuiden.

 
 

Hennes en Mauritz.

 
 

De Laan, gezien vanuit Het Noorden.

 
 

De Bank in De Verte.

 
 

08:00.

 
 

21:45.

 
 

Nog een paar weken en dan is het Lente!

 
 

De directie van de tuin van de coniferen van gisteren.

 
 

De 1 (een).

 
 

Effe blauwbekke tot er iets roods aankomt.

 
 

Eindelijk werd het strooizout gestrooid. Door wie?

 
 

"Nu kan ik er wel bij!"

 
 

Ze is kennelijk thuis gebleven.

 
 

Als je geen 4x4 hebt kun je beter niet weg gaan.

 
 

Bij gebrek aan stoffertje lopen we door.

 
 

Nu kan mam comfortabel boodschappen doen.

 
 

De kinderen zijn veilig op school gekomen.

 
 

En de fietsters rijden heel voorzichtig.

 
 

De boten varen niet.

 
 

In het Noorden rijden de bussen niet.

 
 

Fris en glad, 08:23.

 
 

VUMC 07:46.

 
 

Woensdag 07:29.

 
 

The Owen Monowheel, built by Dr Geraint Owen
of Bath University, UK.


 
 

"The Owen monowheel consisted of a 7ft metal hoop with a 50cc moped engine, driver's seat and controls mounted on an inner frame. Owen wobbled erratically across the runway at RAF Colerne during the lunch break at a VSCC sprint event for the benefit of our photographer, and everyone assumed that this brief experiment would have got the fad out of his system. To be blunt, the only good thing about Owen's first monowheel was that it was too slow to kill either spectators or the rider, and as a result it failed to achieve his bizarre ambition to own "the most dangerous motorcycle ever". But now that ambition has surely been realised, because he has launched a new two-wheeled machine - the di-wheel - which is powered by a 250cc four-stroke motorcycle engine. It is geared to hit 70mph - but the more worrying news is that it has a passenger seat. Owen built the di-wheel with his father, Owen Wyn Owen - who has ridden it only once (and very briefly, from the workshop into the hedge opposite). So why on earth did Dr Owen build it? "When I rode the monowheel," he says, "everyone asked if it was possible to get the seat to go right up the back and over the top, and I wanted something that would do it." But that simply highlights one of the monowheel's many weaknesses - namely, that if you brake too hard, the inner and outer parts become coupled together, and the rider goes round and round with the wheel. This horrifying possibility has been christened "gerbilling" by Owen's fellow VSCC members. So back to the fundamental question: why? "I would have thought the benefits are self-evident," Owen deadpans. "We just built it to make a lot of people laugh - and now I can take them for a ride, too." And so, two years after my brief encounter with the monowheel, I arrived at Colerne to take a spin on the di-wheel. "The wheels are 6ft 4in this time," Owen says. Is there some profound engineering reason for this? "No," he replies. "My garage doors are only that high and I used to have to lean the monowheel over to get it in." A total of £1,000 was invested in building the di-wheel and steering is accomplished by braking each wheel individually. There's a Cortina diff and axle to transfer the drive to the wheels and, in an unexpectedly up-market touch, the battery is from a Harrier jump jet. Before we met up at Colerne, Owen had only taken his new creation for the briefest of shakedown runs - and on a nice soft beach at that - but he'd already discovered that the brakes are needed to minimise another fundamental weakness in the design. "You tend to get bad fore-and-aft rocking on the di-wheel, which is really a kind of tank slapper," he explains, "and you have to snap the brakes on and off in an effort to reduce it. But if you get your timing a bit wrong, it just gets worse." Despite the inherent ghastliness of the di-wheel, Owen is at pains to point out the thing's plus points. "It's quite steerable," he says. "There's some progression in the brakes and it will turn on a sixpence. Plus it's very good at doing figures of eight."
In my book, such accomplishments hardly compensate for the rest, but there was nothing for it now. The talking had to stop and the beast had to be ridden. The gods weren't smiling on the day of the di-wheel's inaugural run, however, and the VSCC event at Colerne was abandoned because of standing water on the track. In the flesh, the di-wheel looked even worse than I'd anticipated: like a cross between a medieval instrument of torture and a piece of antiquated farm machinery. The only remotely aesthetic touch was the gold coachline that Owen Snr had painted, mischievously, I thought, around each wheel. The inner frame of the contraption swung alarmingly as the creator climbed aboard and it was almost as bad when I followed. Just imagine trying to get on to a swing by way of the frame and you'll get the picture. However, once aboard, the rally seats were snug and my feet were soon being warmed nicely by the exhaust pipe. Before I could make a last request, Owen was underway and as the di-wheel accelerated, we were propelled backwards and up inside the wheel. Then a swift application of the brakes meant that we plummeted to the bottom and thence up the front. I was asked to look out of the back and feign fear for the photographs, but it was impossible not to laugh because the di-wheel is an absolute hoot, and as such it entirely fulfils Owen's design brief. That only leaves us with the "gerbilling" question. Sadly - and I think I mean that - we didn't become the first men to "gerbil" in a di-wheel... but only because the ambulance that had been on stand-by for the VSCC event had long since gone. It can only be a matter of time before Owen attempts the feat, however. Even that might not be quite the end for the di-wheel, because Owen is considering making it road legal. It would almost be worth trying it, just to see the look on the MoT tester's face as the di-wheel rolled into the workshop. Some of Owen's VSCC colleagues have pointed out the di-wheel is distinctly short of luggage space, but Owen is unmoved by such petty criticism. "When you drive this thing, you're concentrating on hanging on to your breakfast, not buying it," he says."

The Daily Telegraph, 18 May 2000.

 
 

THE MCLEAN V8 MONOWHEEL.
This new machine must be the first operational V8
monowheel. The engine is an aluminum block Buick
with dual quad carbs, and is one superb piece
of engineering. Brilliant!
Phone: 624-8274 (Michigan)

 
 

 
 
Meer over monowheels en monocycles.
http://www.dself.dsl.pipex.com/MUSEUM/TRANSPORT/motorwhl/motorwhl.htm#mclw

 
 


Hans Aarsman, fijnzinnig fotograaf en schrijver
van onnadrukkelijke registraties, maakt aanstalten
om op te stappen.

 
 

Bomen hoger dan de Marathontoren.

 
 

Ook in de bak van de pickup blijft de sneeuw niet liggen.

 
 

Dinsdag is het weer niet heel anders dan Maandag.
Om 09:15 uur tussen Breukelen en Maarssen langzaam
(50) rijdend en somtijds stilstaand verkeer.

 
 
 
 
 
 
 
 

Week 08 2005 en eerder.

Week 07 2005 en eerder.

Week 06 2005 en eerder.

Week 05 2005 en eerder.

Week 04 2005 en eerder.

Week 02 2005 en eerder.

Week 01 2005 en eerder.

Week 53 2004 en eerder.

Week 51 2004 en eerder.

Week 50 2004 en eerder.

Week 48 2004 en eerder.

Week 46 2004 en eerder.

Week 44 2004 en eerder.

Week 43 2004 en eerder.

Week 42 2004 en eerder.

Week 41 2004 en eerder.

Week 40 2004 en eerder.

Week 39 2004 en eerder.

Week 36 2004 en eerder.

Week 35 2004 en eerder.

Week 34 2004 en eerder.

Week 33 2004 en eerder.

Week 32 2004 en eerder.

Week 31 2004 en eerder.

Week 30 2004 en eerder.

Week 29 2004 en eerder.

Week 27 2004 en eerder.

Week 25 2004 en eerder.

Week 21 2004 en eerder.

Week 18 2004 en eerder.

Week 13 2004 en eerder.

Week 09 2004 en eerder.

Week 05 2004 en eerder.

Week 53 2003 en eerder.



 
 

Kees en de Spirit deel 1.

Het vervolg:
Kees en de Spirit deel 2.



My Promised Land
  In the Spring of 2002 Roger Sparks was traveling
with a virgin agenda when he landed
in America on the off chance, so it seemed at first.
But he had a plan, to meet Dr. Robert Ballard,
the discoverer of the Titanic.

 

 

 
 

 

 

Menu.