Garçon!

  

Meer dan tien jaar hebben wij wekelijks op Zaterdag de boodschappen thuisgebracht in een rieten mand op wieltjes, gezamenlijk of van beurt wisselend, en soms waren er onverhoedse missies daar tussendoor. Voordat we de rietenmandkar hadden was het een vermoeiend gesjouw als we niet met de auto gingen. Totdat we het geluk hadden om onze kar te ontdekken op de grote markt in Bern, schuin tegenover ons Hotel Metropole, Zeughausgasse 28, een uniek mooie boodschappentrolley waarover we later in onze eigen stad geregeld werden aangesproken: ‘Als ik zo vrij mag zijn, waar hebt u die gekocht?’ Nochtans bleef de Zwitserse mandkar de enige in de buurt.
Met grote interesse heb ik het aanbod gevolgd van dit soort rollend kleinvrachtmaterieel, zoals ik mezelf ook steeds op de hoogte hield van de steeds mooiere kinderbuggies, met de McLaren bovenaan mijn lijstje.
We waren gelukkig met de mandkar. Bij Albert Heijn parkeerden wij hem ver van passerende klanten, helemaal achterin, waar weinig traffic kwam. Meermalen had ik mijn zorg geuit over de volgens mij niet ondenkbare mogelijkheid van joy riding, totdat mijn vrouw op het idee kwam om de supermandkar achterop de supermarktkar te plaatsen.
Dit zijn natuurlijk eigenaardige stadsproblemen die in Koedijk niet gelden omdat je daar de auto neemt en dan ook nog kunt parkeren.		  
Er kwamen andere zorgen. Het eveneens unieke rieten fietsmandje op de fiets van mijn vrouw ging stuk. Tja, het is levend materiaal. Het kostte onze dealer Jan van Wijk veel moeite om een nieuw mandje te vinden. Op het eerste gezicht leek dat te voldoen, maar de haken waarmee het aan het stuur hing, die in het riet waren vastgezet, waren in hun rieten basis te kort. Is dit duidelijk, of moet ik het uittekenen? Het vervangende mandje liet het al snel afweten. Als oplossing kon er niets anders gevonden worden dan een nieuwe gele Batavusfiets met een geheel nieuw design metalen mandje, dat nu voortreffelijk voldoet, maar dat binnen een jaar vervangen zal moeten worden omdat het roest. De rieten mand had een capaciteit van 15 kilo, terwijl het metalen mandje slechts 5 kilo kan dragen.
In de periode dat we bezig waren om voor dat probleem een oplossing te vinden kwamen er problemen met de mandkar. Er liep eens een wiel af, dat zo bevestigd was dat het meedraaide als een afterthought. Dat rampje vertelde mijn vrouw pas over nadat ze het zelf al in het geheim gefikst had. Het ging weer een tijdje goed, maar er kwamen andere problemen, het riet begon te breken, hier en daar. Ik denk nu dat daardoor ook de winddichtheid minder werd, want de mand begon op verschillende plaatsen te kieren. Toen er weer een wiel afliep kon dat euvel ook weer hersteld worden. Dat alles werd mij achteloos op een lollig moment gemeld, maar in de achtergrond groeiden, althans bij mij, de zorgen over de neergaande spiraal.
Later bleek dat wij onze zorgen deelden.
En passant oriënteerde ik mezelf naar vervanging. Op Schiphol checkte ik alle merken uit, ingenieuze kunststoffen modellen, zoals een type van draadstaal met een bruine kunststoffen vierkante kokerachtige zak, en een knap bedacht inklapbaar karretje, maar niet met de allure van de mandkar, en met wielen die te klein waren, of niet stevig genoeg om de vracht van de weekendboodschappen comfortabel naar huis te rollen. Ik wist dat er wat op gevonden moest worden, dat hing ons wel zeker boven het hoofd. Had McLaren daar maar iets voor gebouwd, een kar waar je ook wat snelheid mee kon maken. Vanaf dat moment begon ik beter op te letten. Alfred, een vriend die kennelijk aanneemt dat ik ook thuis zou zijn in deze categorie wielen, vertelde de me over zijn plan om ook maar eens een keer over een rollende boodschappentas te gaan denken. ‘Weet jij iets?’ Ja, ik had iets gezien, bij Edha Interieur, zo fraai dat het ogenschijnlijk ontworpen was voor gebruik binnenshuis. We zijn niet eens naar binnen gegaan, en waarom weet ik niet. Misschien omdat het er te sophisticated uitzag, en daardoor erg diefstalgevoelig, of vanwege de hoge prijs voor zo’n toch wel simpel hulpje in de huishouding. In onze partnership kwam het nooit meer ter sprake, totdat het actueel werd. De bodem van de Zwitserse mandkar was losgegaan, hoorde ik op een Maandag!
Hij staat op de gang en ik zie ’m meerdere malen per dag, en ik vergat dat we een probleem hadden dat nodig opgelost moest worden, totdat mijn vrouw op een Zaterdagochtend zei dat ze de bodem weer had vastgezet. Met de Feestdagen in het vooruitzicht werd het probleem van uitvallen van de kar nu onafwendbaar, en het werd steeds duidelijker dat er in de nabije toekomst een afdoende voorziening getroffen moest worden. Dat was het moment dat de kar van Edha me weer te binnen schoot. Was hij maar van McLaren geweest. Hij heette Garçon, als een garçon van het terras, leuk ook om mee te nemen op vakantie. Dat kan ook makkelijk omdat ie opvouwbaar is. Hij werd aangeschaft.
Op de website van Garçon was geen goeie beschrijving te vinden, en evenmin een duidelijke specificatie. Daarom wilden we de nieuwe kar zelf op de praktische aspecten uittesten en ons een oordeel vormen over de esthetische kwaliteiten en dan wel in relatie tot de Zwitserse mandkar; snelheid, wegligging, wendbaarheid, schoonheid van constructie, energieverbruik, stevigte, en betrouwbaarheid dus, en sierlijkheid, stijl, uitstraling, en heel actueel, de voorspelde levensduur.
 

De wielen hadden meteen mijn hart gestolen, drie stevige, mooi gestileerde ronde gaten, met in één daarvan een juweeltje van een rode reflector. Onder op de zwarte tas van soepel maar sterk kunstdoek staan in een smalle kapitale vette Gill achtereenvolgens de kleuren wit, fris groen, blauw en helder geel de namen: MAGIS, GARÇON, DESIGN RAUL BARBIERI, en MADE IN ITALY.
Vooruitlopend op de uitslag van de roadtest kan ik al wel zeggen dat het verschil tussen beide karren is te vergelijken met het lopen op Bommels en Clarks, zwarte dan, niet de beige Desert Boot. Wij lopen naar de supermarkt, ongeveer 250 meter gaans. De eerste vijftig meter lopen we keuvelend gezamenlijk op, totdat de Garçon stilaan uitloopt. Voor de terugweg worden de boodschappen gelijkelijk over beide karren verdeeld.
Als we de supermarkt uit lopen loopt het rechterwiel van de mandkar er af. Zwijgend pakken we de boodschappen over in de Garçon, en een beetje terneergeslagen lopen we naar huis, mijn vrouw met onze Garçon en ik met de op straat schurende mand achter haar aan. De test kon niet meer worden voortgezet. Onze Garçon had op betrouwbaarheid als zegekar getriomfeerd.
Napratend kunnen we zeggen dat de wegligging van de Garçon aanzienlijk beter is, winddicht, manoeuvreerbaarder, sneller, minder neiging tot jimmy. Hoewel het aan ons hart gaat geen partij.

Eind 2008 begon het rechter wiel los te zitten en uiteindelijk liep het er af. Een vriendelijke juffrouw bij Edha zei geruststellend dat het gerepareerd zou worden. Een kleine 2 maanden hoorden wij niets en werd er met tassen gesjouwd, totdat wij het telefoontje kregen met de boodschap dat de Garçon gerepareerd was. Na een proefrit van een meter rekende ik een niet gering bedrag af en ging met de tram naar huis. Van de tram naar huis was het geen plezierrit, het leek alsof er niets aan gedaan was. Er is niet aan gedaan, zei mijn vrouw, ik ga wel terug. Weer was de Garçon een tijdje weg, maar nu minder lang. Maar weer bleek er niets aan het mankement gedaan te zijn. Het wiel slingerde heen en weer als waarschuwing dat het er af wilde lopen. Vanaf dat moment sleept mijn vrouw weer met tassen, of neemt zij de fiets met twee stevige zijtassen.

After a few days, sooner than expected, the Garçon was repaired and could be wheeled around as in the beginning.

Hans Arend de Wit
     
 

 

Switch to Switch Features.

  
 

 

De dagelijkse Phlog.